Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
Z chwilą zgłoszenia wniosku o wyłączenie jawności rozprawa w zakresie tego wniosku odbywa się z wyłączeniem jawności, jeżeli o to wnosi strona lub sąd uzna to za potrzebne.
Art. 363 KPK reguluje sposób prowadzenia rozprawy w chwili, gdy zostaje zgłoszony wniosek o wyłączenie jej jawności. Norma nie rozstrzyga jeszcze samego wniosku, czyli nie przesądza, czy sąd ostatecznie wyłączy jawność rozprawy. Określa natomiast, że rozpatrywanie tego wniosku odbywa się bez jawności, ale tylko po spełnieniu warunku wskazanego w przepisie. Warunek ten zachodzi, gdy strona wniesie o niejawne rozpoznanie wniosku albo gdy sąd uzna taki sposób procedowania za potrzebny. Istotne jest także ograniczenie zakresu tej regulacji do części rozprawy dotyczącej właśnie tego wniosku.
Reguła z art. 363 KPK dotyczy postępowania związanego z wnioskiem o wyłączenie jawności, a nie automatycznie całej rozprawy. Ma zastosowanie z chwilą zgłoszenia wniosku, co wskazuje na bezpośredni związek przepisu z rozpoznawaniem tej kwestii na rozprawie. Pierwsza przesłanka wynika z żądania strony, aby rozpoznanie wniosku odbyło się z wyłączeniem jawności. Druga przesłanka zależy od oceny sądu, który może uznać niejawne procedowanie za potrzebne. Artykuł posługuje się spójnikiem „lub”, dlatego wystarczy spełnienie jednej z tych przesłanek.
Podczas rozprawy jedna ze stron zgłasza wniosek, aby jawność rozprawy została wyłączona. Jednocześnie żąda, aby część rozprawy poświęcona rozpoznaniu tego wniosku odbyła się bez udziału publiczności. W takiej sytuacji art. 363 KPK przewiduje niejawne przeprowadzenie rozprawy w zakresie dotyczącym zgłoszonego wniosku. Jeżeli strona nie zgłosi takiego żądania, sąd może mimo to uznać, że niejawne rozpoznanie wniosku jest potrzebne.
Nieporozumieniem jest utożsamianie niejawnego rozpoznania wniosku z automatycznym wyłączeniem jawności całej rozprawy. Art. 363 KPK mówi o sposobie procedowania nad wnioskiem, a nie o treści przyszłego rozstrzygnięcia tego wniosku. Błędem jest również przyjęcie, że każdorazowe zgłoszenie wniosku samo w sobie wystarcza do niejawności tej części rozprawy, ponieważ przepis wymaga żądania strony albo oceny sądu o potrzebie takiego trybu. Nie należy też pomijać zwrotu „w zakresie tego wniosku”, który ogranicza niejawność do czynności związanych z jego rozpoznaniem. Przepis samodzielnie nie określa dalszych skutków rozpoznania wniosku ani nie przesądza o jego uwzględnieniu.
W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Przepis dotyczy jawności rozprawy podczas rozpoznawania wniosku o wyłączenie jawności. Określa, kiedy ta część rozprawy odbywa się niejawnie.
Nie. Niejawność w zakresie rozpoznania wniosku zachodzi, gdy wnosi o to strona albo sąd uzna ją za potrzebną.
Nie. Przepis odnosi się do rozprawy tylko w zakresie dotyczącym rozpoznania wniosku o wyłączenie jawności.
Może o to wnieść strona. Niejawność może również wynikać z uznania przez sąd, że taki tryb jest potrzebny.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI