Co dokładnie stanowi przepis
Art. 479(90) KPC określa, który sąd zajmuje się sprawami własności intelektualnej. Paragraf 1 przesądza, że tego rodzaju sprawy należą do właściwości rzeczowej sądów okręgowych, a więc nie rozpoznają ich sądy rejonowe, niezależnie od wartości przedmiotu sporu. Paragraf 2 wprowadza właściwość wyłączną Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawach dotyczących programów komputerowych, wynalazków, wzorów użytkowych, topografii układów scalonych, odmian roślin oraz tajemnic przedsiębiorstwa o charakterze technicznym. Paragraf 3 dotyczy natomiast składu sądu drugiej instancji i stanowi, że apelacja w tych sprawach rozpoznawana jest w składzie jednego sędziego. Przepis łączy zatem w jednej jednostce redakcyjnej trzy zagadnienia: właściwość rzeczową, właściwość wyłączną wybranego sądu oraz skład orzekający w postępowaniu apelacyjnym.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Norma znajduje zastosowanie wtedy, gdy sprawa kwalifikuje się jako sprawa własności intelektualnej w rozumieniu przepisów o tym postępowaniu odrębnym. Wówczas powód wnosi pozew do sądu okręgowego, a nie do sądu rejonowego, nawet jeżeli dochodzone roszczenie pieniężne jest niewielkie. Jeżeli spór dotyczy jednej z kategorii wymienionych w § 2, czyli przedmiotów o charakterze technicznym i informatycznym, jedynym właściwym sądem jest Sąd Okręgowy w Warszawie. W pozostałych sprawach własności intelektualnej właściwy jest sąd okręgowy ustalany według ogólnych reguł właściwości miejscowej. Na etapie odwoławczym art. 479(90) § 3 KPC przesądza, że apelację rozpozna jeden sędzia, co odbiega od tradycyjnego wyobrażenia o składzie trzyosobowym.
Przykład
Przedsiębiorca z Krakowa uważa, że były współpracownik wykorzystał w konkurencyjnej firmie chroniony przez niego kod źródłowy programu komputerowego oraz techniczne know-how stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Ponieważ spór dotyczy programu komputerowego i tajemnicy przedsiębiorstwa o charakterze technicznym, pozew trzeba złożyć do Sądu Okręgowego w Warszawie, choć obie strony mają siedziby w Małopolsce. Gdyby ten sam przedsiębiorca dochodził wyłącznie ochrony znaku towarowego, sprawę rozpoznałby właściwy miejscowo sąd okręgowy według zasad ogólnych. Jeżeli po wyroku strona wniesie apelację, sąd drugiej instancji orzeknie w składzie jednego sędziego zgodnie z § 3.
Częste nieporozumienia
Najczęstszym błędem jest kierowanie pozwu do sądu rejonowego z uwagi na niską wartość roszczenia - art. 479(90) § 1 KPC takiej możliwości nie przewiduje. Drugim błędem jest przyjmowanie, że wyłączna właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie obejmuje wszystkie sprawy własności intelektualnej; § 2 wymienia zamknięty katalog kategorii technicznych. Mylące bywa też utożsamianie każdej tajemnicy przedsiębiorstwa z tą o charakterze technicznym, choć przepis dotyczy tylko tej drugiej. Wreszcie strony bywają zaskoczone jednoosobowym składem apelacyjnym, który jednak wprost wynika z § 3. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, aby prawidłowo ustalić sąd właściwy przed złożeniem pozwu.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
