Art. 477^7a.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 477(7a) KPC zawiera regułę wyłączającą. Stanowi on, że przepisu art. 176 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się w postępowaniach z zakresu prawa pracy w tych sprawach, w których pozwanym jest podmiot w restrukturyzacji w rozumieniu art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Innymi słowy, mechanizm procesowy przewidziany w art. 176 § 2 KPC, powiązany z prowadzeniem wobec danego podmiotu przymusowej restrukturyzacji, nie znajduje zastosowania, gdy spór ma charakter sprawy pracowniczej, a taki podmiot występuje po stronie pozwanej. Przepis nie tworzy żadnej nowej instytucji ani nie zmienia treści roszczeń pracowniczych - określa jedynie, że w tej kategorii spraw ogólna regulacja z art. 176 § 2 KPC zostaje pominięta. Definicja podmiotu w restrukturyzacji nie jest zawarta w Kodeksie, lecz w powołanej ustawie, do której art. 477(7a) KPC odsyła.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Dla zastosowania art. 477(7a) KPC muszą wystąpić łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, postępowanie musi być postępowaniem z zakresu prawa pracy, a więc dotyczyć spraw rozpoznawanych w tym odrębnym trybie, na przykład roszczeń wynikających ze stosunku pracy. Po drugie, podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, musi występować w tej sprawie w roli pozwanego. Przepis wyraźnie mówi o pozwanym, a nie ogólnie o stronie czy uczestniku, co ma znaczenie przy ocenie układu procesowego w konkretnej sprawie. Jeżeli którakolwiek z przesłanek nie jest spełniona, art. 477(7a) KPC nie działa, a zastosowanie znajdują zasady ogólne.

Przykład

Pracownik instytucji, wobec której wszczęto przymusową restrukturyzację, wnosi do sądu pracy pozew o zapłatę zaległego wynagrodzenia i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Pozwanym w tej sprawie jest podmiot spełniający definicję z art. 2 pkt 44 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym. Ponieważ sprawa należy do zakresu prawa pracy, a wskazany podmiot jest pozwanym, sąd - stosując art. 477(7a) KPC - nie sięga do art. 176 § 2 KPC. Postępowanie toczy się zatem według reguł właściwych dla spraw pracowniczych, bez odwoływania się do wyłączonego przepisu.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przyjmowanie, że art. 477(7a) KPC przesądza o zasadności roszczeń pracownika lub o kolejności ich zaspokojenia - przepis ma charakter wyłącznie procesowy. Drugim jest rozciąganie wyłączenia na sprawy, w których podmiot w restrukturyzacji jest powodem albo w których spór nie ma charakteru pracowniczego. Trzecim nieporozumieniem bywa utożsamianie "podmiotu w restrukturyzacji" z każdym dłużnikiem objętym jakąkolwiek procedurą naprawczą, podczas gdy przepis odsyła do konkretnej definicji ustawowej. Wreszcie, wyłączenie art. 176 § 2 KPC nie oznacza, że w sprawie nie mogą zaistnieć inne, przewidziane odrębnie podstawy wpływające na tok postępowania.

W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni stan faktyczny i status procesowy stron.