Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Aktualizacja: 18 sierpnia 2026
Poza przypadkami określonymi w art. 3911, art. 373 i art. 374 przewodniczący wyznacza rozprawę.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… Postanowienie o umorzeniu postępowania, wywołanego cofniętą następnie apelacją, nie jest orzeczeniem rozpoznającym zaskarżone orzeczenie. Jednocześnie w tym samym Komentarzu do art. 375 k.p.c wskazano, że wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania, między innymi wobec cofnięcia apelacji, nie może być uznane za rozpoznanie apelacji (rozważenie jej zarzutów). Z tych względów, w ocenie Sądu Okręgowego jako datę…
Streszczenie
Sąd Okręgowy w Gdańsku stwierdził, że prawidłowości ceny wpisanej do aktu notarialnego nie można oceniać bez odniesienia do podstaw jej wyliczenia. Jeżeli te podstawy wynikały z umowy przedwstępnej zawierającej klauzulę waloryzacyjną, to zawarcie umowy ostatecznej nie usuwało wad tej klauzuli. To ważny precedens dla sporów o ceny…
Fragment uzasadnienia
… gdzie też doszło do zmiany art. 374 k.p.c. W aktualnym stanie prawnym w zasadzie doszło do odwrócenia zasady rozpoznawania sprawy przez sąd drugiej instancji na rozprawie ( art. 375 k.p.c. ). W stosunku do poprzedniego stanu prawnego rozszerzono w znaczący sposób możliwość rozpoznania sprawy – tj. wydania rozstrzygnięcia merytorycznego – przez sąd ad quem na posiedzeniu niejawnym tak daleko, że można mówić, że zasadą stało…
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 375: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoArt. 375 KPC formułuje zasadę dotyczącą sposobu rozpoznania apelacji przez sąd drugiej instancji. Przepis stanowi, że poza przypadkami określonymi w art. 391(1), art. 373 i art. 374 przewodniczący wyznacza rozprawę. Innymi słowy, ustawodawca wskazuje, że jeżeli sprawa nie mieści się w wyliczonych wyjątkach, tokiem właściwym jest skierowanie sprawy na rozprawę apelacyjną. Czynność wyznaczenia rozprawy została powierzona przewodniczącemu, a więc jest to czynność z zakresu kierownictwa postępowaniem, a nie odrębne rozstrzygnięcie merytoryczne. Konstrukcja przepisu jest zatem dopełniająca: art. 375 KPC obejmuje wszystko to, co nie zostało objęte odesłaniem do art. 391(1), art. 373 i art. 374 KPC.
Przepis znajduje zastosowanie na etapie postępowania apelacyjnego, po tym jak akta sprawy trafiły do sądu drugiej instancji, a apelacja nie została potraktowana w sposób przewidziany w przepisach, do których art. 375 KPC odsyła. Przewodniczący, analizując stan sprawy, ustala najpierw, czy zachodzi którakolwiek z sytuacji wyjątkowych wskazanych w art. 391(1), art. 373 lub art. 374 KPC. Jeżeli żadna z nich nie występuje, aktualizuje się obowiązek wyznaczenia rozprawy wynikający z art. 375 KPC. Przepis ma więc charakter porządkujący i pozwala określić domyślny tryb rozpoznania środka odwoławczego. Nie reguluje on natomiast samego przebiegu rozprawy ani treści orzeczenia kończącego postępowanie apelacyjne.
Strona przegrywająca proces o zapłatę wnosi apelację od wyroku sądu rejonowego, a akta wraz ze środkiem zaskarżenia trafiają do sądu okręgowego. Przewodniczący w wydziale odwoławczym bada, czy sprawa nie podlega żadnemu z trybów wskazanych w art. 391(1), art. 373 lub art. 374 KPC. Skoro w tej konkretnej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, przewodniczący, działając na podstawie art. 375 KPC, wyznacza termin rozprawy apelacyjnej. Strony otrzymują zawiadomienia o terminie i mogą stawić się w sądzie, aby przedstawić swoje stanowiska ustnie.
Pierwszym błędem jest przekonanie, że każda apelacja musi zostać rozpoznana na rozprawie. Art. 375 KPC wyraźnie zastrzega wyjątki wskazane w innych przepisach, więc reguła ta nie ma charakteru bezwzględnego. Drugie nieporozumienie polega na traktowaniu wyznaczenia rozprawy jako rozstrzygnięcia, od którego można się odwołać - jest to czynność techniczno-organizacyjna przewodniczącego. Trzecim błędem jest utożsamianie samego wyznaczenia terminu rozprawy z oceną zasadności apelacji; art. 375 KPC nie przesądza o wyniku sprawy. Warto też pamiętać, że przepis nie określa, w jakim czasie rozprawa ma zostać wyznaczona, ani nie wprowadza dodatkowych wymogów formalnych wobec stron. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni sytuację procesową na tle całości akt.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Nie zawsze. Art. 375 KPC ustanawia regułę wyznaczenia rozprawy, ale wyłącza z niej przypadki wskazane w art. 391(1), art. 373 i art. 374 KPC.
Zgodnie z art. 375 KPC czyni to przewodniczący. Jest to czynność związana z kierowaniem tokiem postępowania, a nie odrębne orzeczenie sądu.
Wyznaczenie rozprawy na podstawie art. 375 KPC jest czynnością organizacyjną przewodniczącego, a nie rozstrzygnięciem merytorycznym. Wątpliwości co do biegu sprawy warto omówić z pełnomocnikiem.
Art. 375 KPC nie reguluje obowiązku stawiennictwa stron, a jedynie wyznaczenie rozprawy. Skutki niestawiennictwa wynikają z innych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
Nie. Przepis wskazuje jedynie, że przewodniczący wyznacza rozprawę poza przypadkami objętymi wyjątkami, nie precyzując, w jakim czasie ma to nastąpić.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 375