Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Aktualizacja: 18 sierpnia 2026
Jeżeli rzeczy odebranej dłużnikowi nie można niezwłocznie wydać wierzycielowi, komornik złoży ją do depozytu sądowego albo odda na przechowanie na koszt i niebezpieczeństwo wierzyciela.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… dokonania czynności z art. 1041 k.p.c. w tym samym dniu sporządził protokół odebrania przewłaszczonych przedmiotów i oddania ich na przechowanie R. K. na podstawie art. 1042 k.p.c. . W dniu 21 lutego 2011r. Komornik zasugerował wierzycielowi zmianę wniosku o wszczęcie egzekucji, co Fundusz uczynił z datą wsteczną. Komornik na podstawie wyników oszacowania zamieścił w prasie ofertę sprzedaży przewłaszczonych maszyn i…
Fragment uzasadnienia
… nieruchomości wchodzącej w skład masy spadkowej. W tym zakresie Sąd Rejonowy wskazał, że biegły dokonywał wyceny nieruchomości, będących przedmiotem darowizny zgodnie z art. 1042 k.c. , a zatem według stanu z chwili dokonania darowizny, a według cen z chwili działu spadku. Tym samym przeznaczenie tych nieruchomości należało ocenić według planu zagospodarowania przestrzennego wówczas obowiązującego, tj. na dzień (...) roku…
Fragment uzasadnienia
… się do kwestii zaliczenia uczynionych darowizn przez spadkodawcą na poczet schedy spadkowej. Sąd Rejonowy przytoczył treść przepisów art. 1039 § 1 i 3 k.c. oraz art. 1042 § 1-3 k.p.c. i wyjaśnił, że w odniesieniu do działu spadku zaliczanie darowizn uzasadnione jest realizacją idei równego traktowania dzieci, a także małżonka spadkodawcy, z punktu widzenia ich uprawnień do spadku. Zaliczenie darowizn wpływa jedynie na…
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 1042: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoArt. 1042 KPC reguluje sytuację przejściową w postępowaniu egzekucyjnym, w którym egzekucja polega na odebraniu dłużnikowi oznaczonej rzeczy ruchomej i wydaniu jej wierzycielowi. Przepis zakłada, że czynność odebrania rzeczy została już skutecznie dokonana, jednak z jakichś względów komornik nie może natychmiast przekazać rzeczy uprawnionemu. W takim wypadku ustawodawca daje komornikowi dwie drogi postępowania: złożenie rzeczy do depozytu sądowego albo oddanie jej na przechowanie. Kluczowe jest zastrzeżenie końcowe: zarówno koszty, jak i niebezpieczeństwo związane z tym przechowaniem obciążają wierzyciela, a nie dłużnika i nie komornika. Oznacza to, że ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy w okresie jej przechowywania spoczywa na osobie, na której rzecz prowadzona jest egzekucja.
Przepis wchodzi w grę wtedy, gdy tytuł wykonawczy nakazuje wydanie konkretnej rzeczy ruchomej, komornik rzecz tę odebrał dłużnikowi, ale niezwłoczne jej wydanie wierzycielowi nie jest możliwe. Typowe przyczyny to nieobecność wierzyciela lub jego pełnomocnika przy czynności, brak z jego strony współdziałania przy odbiorze, brak środka transportu odpowiedniego dla danej rzeczy albo konieczność wyjaśnienia okoliczności dotyczących samej rzeczy. Wybór między depozytem sądowym a oddaniem na przechowanie należy do komornika i zależy od rodzaju rzeczy: przedmioty drobne i wartościowe łatwiej złożyć do depozytu, rzeczy duże czy wymagające szczególnych warunków trafiają zwykle do przechowawcy. Art. 1042 KPC nie tworzy nowego tytułu do zatrzymania rzeczy, lecz jedynie porządkuje sposób jej zabezpieczenia do czasu wydania.
Sąd nakazał zwrot wierzycielowi maszyny stolarskiej zatrzymanej przez byłego kontrahenta. Komornik przybywa do warsztatu dłużnika i odbiera maszynę, ale wierzyciel nie stawia się na czynność i nie zapewnił transportu, a urządzenie waży kilkaset kilogramów. Komornik oddaje maszynę na przechowanie firmie dysponującej magazynem, informując wierzyciela o miejscu przechowania i o tym, że koszty magazynowania go obciążają. Gdy wierzyciel zgłasza się po kilku tygodniach, odbiera maszynę, ale musi rozliczyć narosłe koszty przechowania, a ewentualna szkoda powstała przypadkowo w tym czasie nie obciąża dłużnika.
Najczęstszym błędem jest przekonanie wierzycieli, że skoro egzekucję wywołało zachowanie dłużnika, to również on pokryje koszty przechowania rzeczy. Art. 1042 KPC stanowi wprost odwrotnie i przenosi te koszty oraz ryzyko na wierzyciela, co ma go motywować do sprawnego odbioru. Drugim nieporozumieniem jest traktowanie depozytu sądowego jako rozwiązania automatycznego: to komornik ocenia, która forma zabezpieczenia jest właściwa. Mylne jest też założenie, że złożenie rzeczy do depozytu kończy postępowanie - egzekucja o wydanie rzeczy zmierza dalej do jej faktycznego przekazania uprawnionemu. Warto również pamiętać, że przepis dotyczy rzeczy już odebranej, a nie sytuacji, w której rzeczy w ogóle nie odnaleziono. W indywidualnej sprawie, zwłaszcza przy sporze o koszty przechowania lub stan rzeczy, warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Zgodnie z art. 1042 KPC koszty przechowania obciążają wierzyciela. Na nim spoczywa również ryzyko związane z przechowywaniem rzeczy do czasu jej odbioru.
Wtedy, gdy po odebraniu rzeczy dłużnikowi nie można jej niezwłocznie wydać wierzycielowi. Alternatywą przewidzianą w przepisie jest oddanie rzeczy na przechowanie.
Nie. Art. 1042 KPC przenosi niebezpieczeństwo związane z przechowaniem na wierzyciela, ponieważ rzecz została już dłużnikowi odebrana.
Przepis nie przyznaje wierzycielowi takiego uprawnienia. Wyboru między depozytem sądowym a przechowaniem dokonuje komornik, kierując się rodzajem i właściwościami rzeczy.
Nie, jest to rozwiązanie tymczasowe. Postępowanie zmierza nadal do faktycznego wydania rzeczy wierzycielowi, który powinien ją odebrać bez zbędnej zwłoki.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 1042