Art. 887.

Art. 887 Kodeksu cywilnego odnosi się do sytuacji, gdy wierzyciel, mimo posiadania zabezpieczenia wierzytelności lub środków dowodowych, decyduje się na ich wyzbycie. W takim wypadku wierzyciel ponosi odpowiedzialność wobec poręczyciela za szkodę, która wynikła z tej decyzji. Oznacza to, że jeśli pozbycie się zabezpieczenia lub środków dowodowych pozwoli na powstanie szkody poręczyciela, to wierzyciel musi tę szkodę naprawić. Podstawą tego przepisu jest zasada ochrony interesów poręczyciela, który solidarnie odpowiada za zobowiązanie dłużnika. Przepis wskazuje zatem na ochronę tej osoby przed działaniami wierzyciela, mogącymi wywołać negatywne dla niej skutki majątkowe.

Przepis znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy wierzyciel decyduje się na rezygnację z zabezpieczenia wierzytelności, na przykład odpisanie hipoteki, zbycie weksla lub też utratę ważnych dla ochrony swoich roszczeń dokumentów lub dowodów. Gdy w efekcie tej decyzji poręczyciel ponosi szkodę, wierzyciel odpowiada względem niego na zasadzie zwrotu tej szkody. W praktyce oznacza to, że malwersacja lub lekkomyślne pozbycie się zabezpieczenia może obciążyć wierzyciela, mimo iż formalnie poręczyciel nie jest dłużnikiem głównym.

Codziennym przykładem może być sytuacja, gdy bank jako wierzyciel zbywa hipotekę ustanowioną na nieruchomości dłużnika, a w wyniku tego poręczyciel, który zabezpieczał zadłużenie, musi pokryć stratę związaną z brakiem zabezpieczenia. Jeśli bank nie dołożył należytej staranności, aby zabezpieczenie pozostało na miejscu, poręczyciel może dochodzić odszkodowania względem banku za poniesioną szkodę. Przepis pozwala mu na ochronę przed takimi skutkami, które wynikły z działań wierzyciela.

Częstym błędem przy stosowaniu art. 887 KC jest mylne rozumienie zakresu odpowiedzialności wierzyciela względem poręczyciela. Nie zawsze każda czynność wierzyciela prowadząca do utraty zabezpieczenia pociąga za sobą odpowiedzialność. Odpowiedzialność następuje tylko wtedy, gdy poniesiona szkoda jest bezpośrednio skutkiem wyzbycia się zabezpieczenia lub środków dowodowych i gdy działanie to było zawinione. Innym nieporozumieniem jest nieuwzględnienie faktu, że odpowiedzialność ta jest względem poręczyciela, a nie dłużnika, co wyjaśnia celowość przepisu i jego ograniczone zastosowanie.

Podsumowując, Art. 887 KC chroni poręczyciela przed szkodą wynikłą z utraty zabezpieczenia przez wierzyciela. W konkretnych sprawach warto skonsultować się z prawnikiem, który dokładnie oceni, czy w danej sytuacji przepis ma zastosowanie oraz jakie są możliwości dochodzenia odpowiedzialności.