Ustawa określa sposób informowania o cenach oferowanych towarów i usług oraz skutki nieprzestrzegania jej uregulowań.
Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług
Dz.U. 2014 poz. 915
Zobacz w ISAP →Przepisów ustawy nie stosuje się do informowania o cenach w obrocie między osobami fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą, a także do informowania o cenach uregulowanego na podstawie odrębnych ustaw.
1.Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)cena – wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest
obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę;
2)cena jednostkowa towaru lub usługi – cenę ustaloną za jednostkę określonego
towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach
miar w rozumieniu przepisów o miarach;
3)przedsiębiorca – podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6
marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z
2022 r. poz. 24, 974 i 1570);
4)towar – rzecz, również energię oraz prawa majątkowe zbywalne;
5)usługa – czynność świadczoną odpłatnie, wymienioną w klasyfikacjach
wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.
2.W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy,
jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru lub usługi podlega
obciążeniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę
rozumie się również stawkę taryfową.
1.W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się
cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący
wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.
2.W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok
informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie
tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed
wprowadzeniem obniżki.
3.Jeżeli dany towar lub dana usługa są oferowane do sprzedaży w okresie
krótszym niż 30 dni, obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również
informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie
od dnia rozpoczęcia oferowania tego towaru lub tej usługi do sprzedaży do dnia
wprowadzenia obniżki.
4.W przypadku towarów, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki
termin przydatności, obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się informację
o cenie sprzed pierwszego zastosowania obniżki, z zastrzeżeniem że terminy,
o których mowa w ust. 2 i 3, nie mają zastosowania.
5.Do reklamy towaru lub usługi wraz z ceną przepisy ust. 1–4 stosuje się
odpowiednio.
6.Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia:
1)sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów
lub usług, oraz informacji o obniżonej cenie,
2)wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny
jednostkowej towarów lub usług
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także
uwzględniając przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru lub usługi nie
byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru lub usługi.
W przypadku rozbieżności lub wątpliwości co do ceny za oferowany towar lub usługę konsument ma prawo do żądania sprzedaży towaru lub usługi po cenie dla niego najkorzystniejszej.
1.Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa
w art. 4 ust. 1–5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego,
w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł.
2.Jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa
w art. 4 ust. 1–5, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia,
w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki
inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do
wysokości 40 000 zł.
3.Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor Inspekcji
Handlowej uwzględnia:
1)stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1–5, w tym
charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków;
2)dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania
w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów,
wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1–5, przez
tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub
straty w związku z naruszeniem tych obowiązków;
3)wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy;
4)sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach
członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli
informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu
ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami
krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie
ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE)
nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2)).
1.Przedsiębiorca uiszcza karę pieniężną na rachunek bankowy
wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej, wskazany przez wojewódzkiego
inspektora Inspekcji Handlowej, w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja
o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.
2.Nie wydaje się decyzji, jeżeli od dnia stwierdzenia niewykonania obowiązku,
o którym mowa w art. 4 ust. 1–5, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym
stwierdzono naruszenie tego obowiązku.
3.Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.
1.Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje
się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i
2707)
2.Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze
pieniężnym.
(pominięte)
1.Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie
ustawy mają zastosowanie przepisy dotychczasowe.
2.Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli od dnia
stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy
wymienionej w art. 26, upłynęło 5 lat licząc od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
1.W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie
ustawy naruszył przepisy ustawy wymienionej w art. 26, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
2.W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie ustawy
stosował ceny urzędowe lub marże handlowe urzędowe z naruszeniem przepisów
ustawy wymienionej w art. 26 i w ten sposób osiągnął kwotę nienależną, stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 8 ustawy wymienionej w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych odpowiednio na podstawie art. 11b ustawy wymienionej w art. 153) oraz na podstawie art. 50a ustawy wymienionej w art. 214).
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 2, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2015 r.
Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. z 2013 r. poz.
385)
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia5).
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę