Ustawę stosuje się do osób wykonujących pracę na statku żeglugi śródlądowej zatrudnionych na podstawie umowy o pracę jako członkowie załogi lub personel pokładowy, zwanych dalej „pracownikami”.
Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o czasie pracy na statkach żeglugi śródlądowej
Dz.U. 2017 poz. 993
Zobacz w ISAP →Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)członku załogi – należy przez to rozumieć członka załogi, o którym mowa
w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2022 r.
poz. 1097 i 2642 oraz z 2023 r. poz. 1588 i 2029);
2)dniu odpoczynku – należy przez to rozumieć okres odpoczynku trwający
nieprzerwanie 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której pracownik
zakończył pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy;
3)dniu pracy – należy przez to rozumieć dobę w rozumieniu art. 128 § 3 pkt 1
ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465);
4)okresie odpoczynku – należy przez to rozumieć okres poza czasem pracy na
statku żeglugi śródlądowej, który obejmuje okres odpoczynku na statku żeglugi
śródlądowej podczas rejsu albo podczas postoju oraz okres odpoczynku na
lądzie;
5)personelu pokładowym – należy przez to rozumieć osoby wykonujące pracę na
statku pasażerskim zatrudnione na podstawie umowy o pracę, niebędące
członkami załogi;
6)sezonie – należy przez to rozumieć okres maksymalnie 9 kolejnych miesięcy
w trakcie 12 miesięcy, w którym ze względu na okoliczności zewnętrzne,
w szczególności warunki pogodowe lub popyt w sektorze turystyki, praca na
statku pasażerskim jest wykonywana w tym okresie;
7)statku żeglugi śródlądowej – należy przez to rozumieć statek, o którym mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i f ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze
śródlądowej;
8)statku pasażerskim – należy przez to rozumieć statek, o którym mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze
śródlądowej, przeznaczony lub używany do przewozu więcej niż 12 pasażerów.
Czasem pracy na statku żeglugi śródlądowej jest czas, w którym pracownik na polecenie pracodawcy wykonuje pracę na statku. Pozostawanie w gotowości do wykonywania pracy na statku żeglugi śródlądowej wlicza się do czasu pracy.
1.Czas pracy na statku żeglugi śródlądowej nie może przekraczać
8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy
w przyjętym 12-miesięcznym okresie rozliczeniowym, zwanym dalej „okresem
rozliczeniowym”.
2.Tygodniowy czas pracy na statku żeglugi śródlądowej łącznie z godzinami
nadliczbowymi nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w okresie
rozliczeniowym.
1.Maksymalny wymiar czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej
łącznie z godzinami nadliczbowymi oblicza się, mnożąc 48 godzin przez liczbę
tygodni przypadających w okresie rozliczeniowym.
2.Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym
dniu niż niedziela obniża wymiar czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej
o 8 godzin.
3.Wymiar czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej w okresie rozliczeniowym
ulega obniżeniu o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w pracy,
przypadających do przepracowania w czasie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym
rozkładem czasu pracy.
4.W przypadku stosunku pracy trwającego krócej niż okres rozliczeniowy
maksymalny wymiar czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej oblicza się, mnożąc
48 godzin przez liczbę tygodni przypadających w okresie trwania tego stosunku pracy.
1.Czas pracy na statku żeglugi śródlądowej łącznie z godzinami
nadliczbowymi nie może przekraczać:
1)14 godzin w każdym okresie 24-godzinnym oraz
2)84 godzin w każdym okresie 7-dniowym.
2.Jeżeli rozkład czasu pracy przewiduje większą liczbę dni pracy niż liczba dni
odpoczynku, wówczas przeciętny tygodniowy czas pracy na statku żeglugi
śródlądowej w okresie 4 kolejnych miesięcy nie może przekraczać 72 godzin.
1.Jeżeli rozkład czasu pracy przewiduje mniejszą lub równą liczbę dni
pracy w stosunku do liczby dni odpoczynku, wówczas pracownikowi przysługuje
bezpośrednio po kolejnych dniach pracy równoważna liczba kolejnych dni
odpoczynku.
2.Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w rozkładzie czasu pracy:
1)pracownikowi zapewniono okres odpoczynku, o którym mowa w art. 133 ustawy
z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, oraz
2)bezpośrednio po kolejnych dniach pracy pracownikowi zapewniono minimalną
liczbę dni odpoczynku zgodnie z ust. 3, oraz
3)zwiększona lub zmniejszona liczba dni pracy została wyrównana w stosunku do
liczby dni odpoczynku w okresie rozliczeniowym.
3.Jeżeli rozkład czasu pracy przewiduje większą liczbę dni pracy w stosunku do
liczby dni odpoczynku, wówczas pracownikowi przysługuje bezpośrednio po
kolejnych dniach pracy 0,2 dnia odpoczynku za każdy dzień pracy. Przy ustalaniu
liczby przysługujących pracownikowi dni odpoczynku niepełne dni odpoczynku
uwzględnia się w całości.
1.Czas pracy w sezonie na statku pasażerskim łącznie z godzinami
nadliczbowymi nie może przekraczać:
1)12 godzin w każdym okresie 24-godzinnym oraz
2)72 godzin w każdym okresie 7-dniowym.
2.Za każdy dzień pracy w sezonie na statku pasażerskim pracownikowi
przysługuje bezpośrednio po kolejnych dniach pracy 0,2 dnia odpoczynku. Do
ustalania liczby dni odpoczynku przysługujących pracownikowi wykonującemu pracę
w sezonie na statku pasażerskim przepis art. 7 ust. 3 zdanie drugie stosuje się.
1.Pora nocna na statku żeglugi śródlądowej obejmuje 7 godzin między
godzinami 2300 a 600.
2.Czas pracy w porze nocnej na statku żeglugi śródlądowej nie może
przekraczać:
1)7 godzin w każdym okresie 24-godzinnym oraz
2)42 godzin w każdym okresie 7-dniowym.
3.Pracowników wykonujących pracę w porze nocnej, którzy zostali uznani za
niezdolnych do wykonywania pracy w porze nocnej na podstawie świadectwa
zdrowia, o którym mowa w art. 36b ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze
śródlądowej, przenosi się do wykonywania pracy zgodnej z zajmowanym
stanowiskiem poza porę nocną.
1.Przepisów art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 2 nie stosuje się
w przypadku przedłużenia czasu pracy w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia
bezpieczeństwa statku żeglugi śródlądowej, osób lub ładunku znajdujących się na
pokładzie, a także w przypadku konieczności niesienia pomocy innym statkom albo
osobom, które znalazły się w niebezpieczeństwie.
2.W przypadku przedłużenia czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej
w sytuacjach, o których mowa w ust. 1, pracodawca niezwłocznie po ustaniu
okoliczności, o których mowa w ust. 1, zapewnia pracownikom, którzy wykonywali
pracę w planowanym okresie odpoczynku, równoważny okres odpoczynku.
1.Pracodawca zakłada i prowadzi odrębnie dla każdego pracownika
ewidencję czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej, zwaną dalej „ewidencją”.
2.Ewidencja zawiera co najmniej następujące dane:
1)nazwę statku żeglugi śródlądowej;
2)imię i nazwisko pracownika;
3)imię i nazwisko kapitana statku żeglugi śródlądowej;
4)wskazanie okresu, w którym ewidencja jest prowadzona;
5)liczbę dni pracy i dni odpoczynku pracownika;
6)czas rozpoczęcia i zakończenia wykonywania pracy;
7)czas rozpoczęcia i zakończenia okresu odpoczynku.
3.Pracodawca przechowuje ewidencję na statku żeglugi śródlądowej do końca
okresu rozliczeniowego.
4.Pracodawca, w terminie do 10. dnia każdego miesiąca, przedstawia
pracownikowi ewidencję za miesiąc poprzedni. Pracownik potwierdza zgodność
danych zawartych w ewidencji podpisem.
5.Kopię ewidencji pracownik przechowuje przez okres roku.
Okres rozliczeniowy czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej trwający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy kończy się z upływem czasu, na jaki został przyjęty.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia2).
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę