Historia zmian - 22 lipca 2026
o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
PoPrzed
Art. 385.
zmienionyDotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie
w art. 1571 § 6 ustawy, o której mowa w art. 35027),35029), w brzmieniu dotychczasowym,
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 1571 § 6 ustawy, o której mowa w art. 35027),35029), w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, niedłużej jednak niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie
ustawy.
Art. 373.
zmienionyDo pomocy finansowej udzielonej bankom objętym systemem
gwarantowania na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 35119)35121) oraz ustawy
uchylanej w art. 388 stosuje się przepisy dotychczasowe.
Z dniem rozwiązania umowy o udzielenie pomocy finansowej bankom albo
zwrotu pomocy finansowej udzielonej bankom na podstawie przepisów ustawy
uchylanej w art. 388 środki uzyskane z tego tytułu zwiększają fundusz przymusowej
restrukturyzacji banków.
Do środków uzyskanych z tytułu pomocy finansowej udzielonej ze środków
funduszu restrukturyzacji banków spółdzielczych przepisu ust. 2 nie stosuje się.
Art. 377.
zmienionyW sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął
wniosek o ogłoszenie upadłości na podstawie przepisów części trzeciej tytułu II
ustawy, o której mowa w art. 35423),35425), na nabywcę przedsiębiorstwa bankowego lub
kasy w trybie art. 437 ustawy, o której mowa w art. 35423),35425), nie przechodzą
zobowiązania wynikające z wierzytelności Bankowego Funduszu Gwarancyjnego,
o których mowa w art. 39 ust. 1.
Art. 2.
zmienionyUżyte w ustawie określenia oznaczają:
bank – bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo bankowe;
dzień spełnienia warunku gwarancji:
w przypadku banku – dzień zawieszenia działalności banku wskazany
w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w art. 158 ust. 1
lub 2 ustawy – Prawo bankowe, i ustanowienia zarządu komisarycznego,
o ile nie został on ustanowiony wcześniej, oraz wystąpienia do właściwego
sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub dzień wystąpienia przez
Fundusz do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, o którym
mowa w art. 230 ust. 2 pkt 1,
w przypadku oddziału banku zagranicznego – dzień wydania przez sąd
postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego
postępowania upadłościowego, o którym mowa w art. 379 pkt 1 ustawy –
Prawo upadłościowe, dotyczącego banku zagranicznego, który prowadzi
działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału, albo
dzień wszczęcia postępowania upadłościowego obejmującego majątek
banku zagranicznego położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
w przypadku kasy – dzień zawieszenia działalności kasy wskazany
w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w art. 74k ust. 1
lub 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, i
ustanowienia zarządcy komisarycznego, o ile nie został on ustanowiony
wcześniej, oraz wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie
upadłości lub dzień wystąpienia przez Fundusz do właściwego sądu
z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 230 ust. 2 pkt 2;
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego – Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1093/2010;
finansowa spółka holdingowa – finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013;
finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej – finansową spółkę
holdingową o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013;
firma inwestycyjna – dom maklerski w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie
instrumentami finansowymi, który posiada zezwolenie na prowadzenie
działalności w zakresie, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 3, 7 lub 9 tej ustawy;
firma inwestycyjna w restrukturyzacji – firmę inwestycyjną, wobec której
właściwy organ przymusowej restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa
w art. 101 ust. 7;
fundusze własne – fundusze własne, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 118
rozporządzenia nr 575/2013, a w przypadku firm inwestycyjnych niebędących
domami maklerskimi stosującymi rozporządzenie nr 575/2013 – fundusze
własne, o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 2019/2033;
funkcje krytyczne – usługi, operacje lub inną działalność podmiotu lub grupy,
których zaprzestanie mogłoby prowadzić, w jednym lub kilku państwach
członkowskich będących członkiem Unii Europejskiej, do zakłóceń w
funkcjonowaniu gospodarki lub zagrozić stabilności finansowej ze względu na
wielkość podmiotu lub grupy, ich udział w rynku, złożoność, działalność
transgraniczną, powiązania gospodarcze lub finansowe, w szczególności
uwzględniając możliwość wykonywania tych usług, operacji lub innej
działalności przez inne podmioty;
globalna instytucja o znaczeniu systemowym – jednostkę, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 133 rozporządzenia nr 575/2013;
główna linia biznesowa – wyodrębnioną na potrzeby zarządcze część
działalności, która stanowi dla podmiotu lub grupy, w skład której wchodzi
podmiot, istotne źródło przychodów, zysku lub wartości przedsiębiorstwa;
grupa – podmiot dominujący oraz podmioty zależne, o których mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013;
grupa podlegająca przymusowej restrukturyzacji:
podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji oraz jego podmioty
zależne, o ile żaden z tych podmiotów zależnych:
– nie jest podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji,
– nie jest podmiotem zależnym innych podmiotów podlegających
przymusowej restrukturyzacji,
– nie jest podmiotem mającym siedzibę w państwie trzecim, który
zgodnie z planem przymusowej restrukturyzacji nie wchodzi w skład
grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, ani nie jest
podmiotem zależnym tego podmiotu mającego siedzibę w państwie
trzecim, albo
organ centralny, bank lub instytucję kredytową trwale powiązane z organem
centralnym, a także ich podmioty zależne, w przypadku gdy organ centralny
lub co najmniej jeden bank lub jedna instytucja kredytowa jest podmiotem
podlegającym przymusowej restrukturyzacji;
bank w restrukturyzacji – bank, wobec którego właściwy organ przymusowej
restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7;
grupowy plan przymusowej restrukturyzacji – plan sporządzony przez właściwy
organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy określający sposób, w jaki ten
organ zamierza prowadzić restrukturyzację grupy;
holding mieszany – holding mieszany, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22
rozporządzenia nr 575/2013, lub holding mieszany w rozumieniu art. 110a ust. 1
pkt 6c ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;
instrument pochodny – instrument pochodny, o którym mowa w art. 2
pkt 5 rozporządzenia nr 648/2012;
instrumenty dodatkowe w Tier I – instrumenty kapitałowe spełniające warunki
określone w art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;
instrumenty finansowe – instrumenty finansowe, o których mowa
w art. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;
instrumenty w kapitale podstawowym Tier I – instrumenty kapitałowe
spełniające warunki określone w art. 28 ust. 1–4, art. 29 ust. 1–5 lub
art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;
instrumenty w Tier II – instrumenty kapitałowe lub pożyczki podporządkowane,
spełniające warunki określone w art. 63 rozporządzenia nr 575/2013;
instytucja finansowa – instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26
rozporządzenia nr 575/2013, lub instytucję finansową, o której mowa w art. 4
ust. 1 pkt 14 rozporządzenia nr 2019/2033;
instytucja kredytowa – instytucję kredytową, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium państwa
członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska;
instytucja pomostowa – podmiot, którego jedynym akcjonariuszem lub
podmiotem dominującym jest Fundusz, utworzony w celu przeniesienia na ten
podmiot praw udziałowych podmiotu w restrukturyzacji, jego przedsiębiorstwa
albo praw majątkowych lub zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji w celu
kontynuowania w całości lub części działalności prowadzonej przez podmiot
w restrukturyzacji;
inwestycyjna spółka holdingowa – inwestycyjną spółkę holdingową, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 23 rozporządzenia nr 2019/2033;
istotny oddział:
w przypadku oddziału instytucji kredytowej – oddział uznany za istotny
zgodnie z art. 141f ust. 13 ustawy – Prawo bankowe,
(uchylona)
w przypadku oddziału banku prowadzącego działalność poza terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej – oddział uznany za istotny przez organy państwa
przyjmującego;
istotny podmiot zależny – istotną jednostkę zależną, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 135 rozporządzenia nr 575/2013;
kapitał podstawowy Tier I – kapitał podstawowy Tier I obliczony zgodnie
z art. 50 rozporządzenia nr 575/2013;
kasa – spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową;
Kasa Krajowa – Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową;
bank zrzeszający – bank, o którym mowa w art. 2 pkt 2 ustawy o funkcjonowaniu
banków spółdzielczych;
CCP – CCP, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 648/2012;
CCP w restrukturyzacji – CCP, wobec którego Fundusz wydał decyzję o objęciu
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
deponent – osobę lub podmiot uprawnione do świadczenia pieniężnego,
o których mowa w art. 20 i art. 21;
kasa w restrukturyzacji – kasę, wobec której właściwy organ przymusowej
restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7;
kolegium przymusowej restrukturyzacji – kolegium utworzone zgodnie
z art. 127 ust. 1;
(uchylony)
krajowy podmiot dominujący:
bank będący unijną instytucją dominującą lub firmę inwestycyjną będącą
unijną dominującą firmą inwestycyjną,
unijną dominującą finansową spółkę holdingową, unijną dominującą
finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej lub unijną
dominującą inwestycyjną spółkę holdingową, jeżeli są objęte nadzorem
skonsolidowanym, nadzorem nad grupą firm inwestycyjnych na zasadzie
skonsolidowanej lub nadzorem nad zgodnością z grupowym testem
kapitałowym, o których mowa w przepisach działu IV rozdziału 1 oddziału
2a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, sprawowanym przez
Komisję Nadzoru Finansowego;
krajowy podmiot zależny – podmiot zależny mający siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
łączna kwota ekspozycji na ryzyko – kwotę obliczoną zgodnie
z art. 92 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013;
obowiązkowy system gwarantowania depozytów – system gwarantowania
środków pieniężnych funkcjonujący na podstawie ustawy;
oddział banku zagranicznego – oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4
ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo bankowe;
oficjalnie uznany system gwarantowania depozytów – system gwarantowania
środków pieniężnych, utworzony i urzędowo uznany w państwie członkowskim;
organ centralny – podmiot, o którym mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia
nr 575/2013;
państwo członkowskie – państwo będące członkiem Unii Europejskiej lub
Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
państwo trzecie – państwo inne niż państwo członkowskie;
plan przymusowej restrukturyzacji – plan sporządzony przez właściwy organ
przymusowej restrukturyzacji, określający sposób, w tym zastosowanie
instrumentów przymusowej restrukturyzacji, w jaki ten organ zamierza
prowadzić restrukturyzację podmiotu;
podmiot dominujący – podmiot, o którym mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 15 lit. a rozporządzenia nr 575/2013;
dom maklerski stosujący rozporządzenie nr 575/2013 – dom maklerski:
wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w art. 110ac ust. 1
ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, lub
o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a lub b lub ust. 5 rozporządzenia nr
2019/2033;
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego – finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, która:
nie jest podmiotem zależnym w stosunku do banku, instytucji kredytowej
lub firmy inwestycyjnej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia
nr 2019/2033, objętej wymogiem dotyczącym kapitału założycielskiego
w wysokości 750 000 euro, której udzielono zezwolenia w tym samym
państwie członkowskim, w którym siedzibę ma ta spółka, oraz
nie jest podmiotem zależnym w stosunku do finansowej spółki holdingowej,
inwestycyjnej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o
działalności mieszanej, mających siedzibę w tym samym państwie
członkowskim, w którym siedzibę ma ta spółka;
podmiot krajowy – bank, firmę inwestycyjną lub kasę;
podmiot objęty systemem gwarantowania – objęty obowiązkowym systemem
gwarantowania depozytów:
bank, z wyjątkiem banku hipotecznego,
oddział banku zagranicznego, o ile nie jest uczestnikiem systemu
gwarantowania środków pieniężnych albo system gwarantowania środków
pieniężnych, w którym uczestniczy, nie zapewnia gwarantowania środków
pieniężnych co najmniej w zakresie i w wysokości określonych w ustawie,
kasę;
podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji:
bank, instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną, które nie są częścią
grupy objętej nadzorem skonsolidowanym zgodnie z przepisami państwa
członkowskiego, wobec których w planie przymusowej restrukturyzacji
opracowanym zgodnie z art. 73 przewidziano działanie w ramach
przymusowej restrukturyzacji,
osobę prawną mającą siedzibę w państwie członkowskim, która została
wskazana w planie przymusowej restrukturyzacji opracowanym zgodnie
z art. 77 ust. 2 lub grupowym planie przymusowej restrukturyzacji
opracowanym zgodnie z art. 74 ust. 1 jako podmiot, wobec którego
przewidziano działanie w ramach przymusowej restrukturyzacji;
podmiot podlegający likwidacji:
osobę prawną mającą siedzibę w państwie członkowskim, której likwidację
w ramach postępowania upadłościowego przewidziano w grupowym planie
przymusowej restrukturyzacji lub planie przymusowej restrukturyzacji,
niebędący podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji
podmiot należący do grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
wobec którego w grupowym planie przymusowej restrukturyzacji nie
przewidziano umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych lub
zobowiązań kwalifikowalnych;
podmiot rezydualny – podmiot w restrukturyzacji, wobec którego Fundusz
podjął decyzję o likwidacji lub wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie jego
upadłości;
podmiot uprawniony do reprezentacji – w przypadku:
banku – zarząd, zarząd komisaryczny, likwidatora, administratora, zastępcę
administratora albo pełnomocnika ustanowionego przez Fundusz, a jeżeli
ogłoszono upadłość banku – syndyka,
oddziału banku zagranicznego – dyrektora oddziału albo zarządcę
zagranicznego, o którym mowa w art. 379 pkt 4 ustawy – Prawo
upadłościowe,
kasy – zarząd, zarządcę komisarycznego, likwidatora, administratora,
zastępcę administratora albo pełnomocnika ustanowionego przez Fundusz,
a jeżeli ogłoszono upadłość kasy – syndyka;
podmiot w restrukturyzacji – podmiot, wobec którego właściwy organ
przymusowej restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7–9
i art. 102 ust. 1 i 4;
podmiot zależny:
podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013,
bank lub instytucję kredytową trwale powiązane z organem centralnym,
organ centralny oraz ich podmioty zależne, w zakresie, w jakim do grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji, o której mowa w pkt 19a lit. b,
stosuje się przepisy art. 70–72, art. 82, art. 91–95, art. 97–99, art. 132–134,
z uwzględnieniem sposobu, w jaki spełniają wymogi określone
w art. 98 ust. 2a, oraz przepis art. 141n ustawy – Prawo bankowe;
podmiot zarządzający aktywami – podmiot, którego jedynym akcjonariuszem
lub podmiotem dominującym jest Fundusz, utworzony w celu przeniesienia praw
majątkowych i powiązanych z nimi zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji lub
instytucji pomostowej w celu zarządzania tymi prawami, w tym ich zbycia lub
likwidacji;
podmiot znaczący – podmiot, który indywidualnie spełnia jedną z przesłanek:
łączna wartość jego aktywów ustalona na podstawie ostatniego
zatwierdzonego sprawozdania finansowego przekracza równowartość w
złotych kwoty 30 000 000 000 euro według średniego kursu ogłoszonego
przez Narodowy Bank Polski na dzień sporządzenia tego sprawozdania,
stosunek całkowitej wartości jego aktywów do produktu krajowego brutto
państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, przekracza 20 %, chyba
że wartość jego aktywów ustalona na podstawie ostatniego zatwierdzonego
sprawozdania finansowego jest niższa niż równowartość w złotych kwoty 5
000 000 000 euro według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy
Bank Polski na dzień sporządzenia tego sprawozdania;
podporządkowane instrumenty kwalifikowalne – instrumenty spełniające
kryteria określone w art. 72a rozporządzenia nr 575/2013, z wyłączeniem
instrumentów, o których mowa w art. 72b ust. 3–5 tego rozporządzenia;
prawa udziałowe – akcje, udziały, prawa poboru, prawa do akcji, warranty
subskrypcyjne i inne zbywalne papiery wartościowe inkorporujące prawa
majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji oraz inne zbywalne
prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie
do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych wcześniej;
przejęcie przedsiębiorstwa – instrument przymusowej restrukturyzacji
polegający na przejęciu:
przedsiębiorstwa prowadzonego przez podmiot w restrukturyzacji lub
wybranych albo wszystkich praw majątkowych podmiotu
w restrukturyzacji lub wybranych albo wszystkich zobowiązań tego
podmiotu, lub
praw udziałowych podmiotu w restrukturyzacji;
dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego –
dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013;
rachunek w podmiocie objętym systemem gwarantowania – rachunek bankowy
w banku lub oddziale banku zagranicznego lub rachunek w kasie;
rejestr instrumentów finansowych – prowadzoną przez podmiot w postaci
elektronicznej ewidencję otwartych pozycji z tytułu transakcji instrumentami
finansowymi zapewniającą możliwość bezzwłocznego uzyskania wszystkich
danych pozwalających w szczególności na identyfikację typu instrumentu
finansowego, należności lub zobowiązań z tytułu transakcji, waluty transakcji,
strony transakcji, terminu transakcji, sposobu rozliczenia, zabezpieczenia
transakcji i prawa właściwego dla transakcji;
rozporządzenie nr 1093/2010 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia
Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego),
zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE
(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.);
rozporządzenie nr 648/2012 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych
będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów
centralnych i repozytoriów transakcji (Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 1,
z późn. zm.);
rozporządzenie nr 575/2013 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych oraz zmieniające rozporządzenie
(UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.2));
rozporządzenie nr 596/2014 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku
(rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę
2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji
2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014,
str. 1, z późn. zm.3));
rozporządzenie nr 2015/63 – rozporządzenie delegowane Komisji (UE)
2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych
na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji (Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015, str. 44);
rozporządzenie nr 2017/1129 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma
być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub
dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy
2003/71/WE (Dz. Urz. UE L 168 z 30.06.2017, str. 12);
rozporządzenie nr 2019/2033 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia
(UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 806/2014 (Dz.
Urz. UE L 314 z 05.12.2019, str
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego – Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1093/2010;
finansowa spółka holdingowa – finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013;
finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej – finansową spółkę
holdingową o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013;
firma inwestycyjna – dom maklerski w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie
instrumentami finansowymi, który posiada zezwolenie na prowadzenie
działalności w zakresie, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 3, 7 lub 9 tej ustawy;
firma inwestycyjna w restrukturyzacji – firmę inwestycyjną, wobec której
właściwy organ przymusowej restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa
w art. 101 ust. 7;
fundusze własne – fundusze własne, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 118
rozporządzenia nr 575/2013, a w przypadku firm inwestycyjnych niebędących
domami maklerskimi stosującymi rozporządzenie nr 575/2013 – fundusze
własne, o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 2019/2033;
funkcje krytyczne – usługi, operacje lub inną działalność podmiotu lub grupy,
których zaprzestanie mogłoby prowadzić, w jednym lub kilku państwach
członkowskich będących członkiem Unii Europejskiej, do zakłóceń w
funkcjonowaniu gospodarki lub zagrozić stabilności finansowej ze względu na
wielkość podmiotu lub grupy, ich udział w rynku, złożoność, działalność
transgraniczną, powiązania gospodarcze lub finansowe, w szczególności
uwzględniając możliwość wykonywania tych usług, operacji lub innej
działalności przez inne podmioty;
globalna instytucja o znaczeniu systemowym – jednostkę, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 133 rozporządzenia nr 575/2013;
główna linia biznesowa – wyodrębnioną na potrzeby zarządcze część
działalności, która stanowi dla podmiotu lub grupy, w skład której wchodzi
podmiot, istotne źródło przychodów, zysku lub wartości przedsiębiorstwa;
grupa – podmiot dominujący oraz podmioty zależne, o których mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013;
grupa podlegająca przymusowej restrukturyzacji:
podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji oraz jego podmioty
zależne, o ile żaden z tych podmiotów zależnych:
– nie jest podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji,
– nie jest podmiotem zależnym innych podmiotów podlegających
przymusowej restrukturyzacji,
– nie jest podmiotem mającym siedzibę w państwie trzecim, który
zgodnie z planem przymusowej restrukturyzacji nie wchodzi w skład
grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, ani nie jest
podmiotem zależnym tego podmiotu mającego siedzibę w państwie
trzecim, albo
organ centralny, bank lub instytucję kredytową trwale powiązane z organem
centralnym, a także ich podmioty zależne, w przypadku gdy organ centralny
lub co najmniej jeden bank lub jedna instytucja kredytowa jest podmiotem
podlegającym przymusowej restrukturyzacji;
bank w restrukturyzacji – bank, wobec którego właściwy organ przymusowej
restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7;
grupowy plan przymusowej restrukturyzacji – plan sporządzony przez właściwy
organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy określający sposób, w jaki ten
organ zamierza prowadzić restrukturyzację grupy;
holding mieszany – holding mieszany, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22
rozporządzenia nr 575/2013, lub holding mieszany w rozumieniu art. 110a ust. 1
pkt 6c ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;
instrument pochodny – instrument pochodny, o którym mowa w art. 2
pkt 5 rozporządzenia nr 648/2012;
instrumenty dodatkowe w Tier I – instrumenty kapitałowe spełniające warunki
określone w art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;
instrumenty finansowe – instrumenty finansowe, o których mowa
w art. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;
instrumenty w kapitale podstawowym Tier I – instrumenty kapitałowe
spełniające warunki określone w art. 28 ust. 1–4, art. 29 ust. 1–5 lub
art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;
instrumenty w Tier II – instrumenty kapitałowe lub pożyczki podporządkowane,
spełniające warunki określone w art. 63 rozporządzenia nr 575/2013;
instytucja finansowa – instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26
rozporządzenia nr 575/2013, lub instytucję finansową, o której mowa w art. 4
ust. 1 pkt 14 rozporządzenia nr 2019/2033;
instytucja kredytowa – instytucję kredytową, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium państwa
członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska;
instytucja pomostowa – podmiot, którego jedynym akcjonariuszem lub
podmiotem dominującym jest Fundusz, utworzony w celu przeniesienia na ten
podmiot praw udziałowych podmiotu w restrukturyzacji, jego przedsiębiorstwa
albo praw majątkowych lub zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji w celu
kontynuowania w całości lub części działalności prowadzonej przez podmiot
w restrukturyzacji;
inwestycyjna spółka holdingowa – inwestycyjną spółkę holdingową, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 23 rozporządzenia nr 2019/2033;
istotny oddział:
w przypadku oddziału instytucji kredytowej – oddział uznany za istotny
zgodnie z art. 141f ust. 13 ustawy – Prawo bankowe,
(uchylona)
w przypadku oddziału banku prowadzącego działalność poza terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej – oddział uznany za istotny przez organy państwa
przyjmującego;
istotny podmiot zależny – istotną jednostkę zależną, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 135 rozporządzenia nr 575/2013;
kapitał podstawowy Tier I – kapitał podstawowy Tier I obliczony zgodnie
z art. 50 rozporządzenia nr 575/2013;
kasa – spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową;
Kasa Krajowa – Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową;
bank zrzeszający – bank, o którym mowa w art. 2 pkt 2 ustawy o funkcjonowaniu
banków spółdzielczych;
CCP – CCP, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 648/2012;
CCP w restrukturyzacji – CCP, wobec którego Fundusz wydał decyzję o objęciu
restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
deponent – osobę lub podmiot uprawnione do świadczenia pieniężnego,
o których mowa w art. 20 i art. 21;
kasa w restrukturyzacji – kasę, wobec której właściwy organ przymusowej
restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7;
kolegium przymusowej restrukturyzacji – kolegium utworzone zgodnie
z art. 127 ust. 1;
(uchylony)
krajowy podmiot dominujący:
bank będący unijną instytucją dominującą lub firmę inwestycyjną będącą
unijną dominującą firmą inwestycyjną,
unijną dominującą finansową spółkę holdingową, unijną dominującą
finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej lub unijną
dominującą inwestycyjną spółkę holdingową, jeżeli są objęte nadzorem
skonsolidowanym, nadzorem nad grupą firm inwestycyjnych na zasadzie
skonsolidowanej lub nadzorem nad zgodnością z grupowym testem
kapitałowym, o których mowa w przepisach działu IV rozdziału 1 oddziału
2a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, sprawowanym przez
Komisję Nadzoru Finansowego;
krajowy podmiot zależny – podmiot zależny mający siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
łączna kwota ekspozycji na ryzyko – kwotę obliczoną zgodnie
z art. 92 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013;
obowiązkowy system gwarantowania depozytów – system gwarantowania
środków pieniężnych funkcjonujący na podstawie ustawy;
oddział banku zagranicznego – oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4
ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo bankowe;
oficjalnie uznany system gwarantowania depozytów – system gwarantowania
środków pieniężnych, utworzony i urzędowo uznany w państwie członkowskim;
organ centralny – podmiot, o którym mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia
nr 575/2013;
państwo członkowskie – państwo będące członkiem Unii Europejskiej lub
Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
państwo trzecie – państwo inne niż państwo członkowskie;
plan przymusowej restrukturyzacji – plan sporządzony przez właściwy organ
przymusowej restrukturyzacji, określający sposób, w tym zastosowanie
instrumentów przymusowej restrukturyzacji, w jaki ten organ zamierza
prowadzić restrukturyzację podmiotu;
podmiot dominujący – podmiot, o którym mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 15 lit. a rozporządzenia nr 575/2013;
dom maklerski stosujący rozporządzenie nr 575/2013 – dom maklerski:
wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w art. 110ac ust. 1
ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, lub
o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a lub b lub ust. 5 rozporządzenia nr
2019/2033;
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego – finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, która:
nie jest podmiotem zależnym w stosunku do banku, instytucji kredytowej
lub firmy inwestycyjnej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia
nr 2019/2033, objętej wymogiem dotyczącym kapitału założycielskiego
w wysokości 750 000 euro, której udzielono zezwolenia w tym samym
państwie członkowskim, w którym siedzibę ma ta spółka, oraz
nie jest podmiotem zależnym w stosunku do finansowej spółki holdingowej,
inwestycyjnej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o
działalności mieszanej, mających siedzibę w tym samym państwie
członkowskim, w którym siedzibę ma ta spółka;
podmiot krajowy – bank, firmę inwestycyjną lub kasę;
podmiot objęty systemem gwarantowania – objęty obowiązkowym systemem
gwarantowania depozytów:
bank, z wyjątkiem banku hipotecznego,
oddział banku zagranicznego, o ile nie jest uczestnikiem systemu
gwarantowania środków pieniężnych albo system gwarantowania środków
pieniężnych, w którym uczestniczy, nie zapewnia gwarantowania środków
pieniężnych co najmniej w zakresie i w wysokości określonych w ustawie,
kasę;
podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji:
bank, instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną, które nie są częścią
grupy objętej nadzorem skonsolidowanym zgodnie z przepisami państwa
członkowskiego, wobec których w planie przymusowej restrukturyzacji
opracowanym zgodnie z art. 73 przewidziano działanie w ramach
przymusowej restrukturyzacji,
osobę prawną mającą siedzibę w państwie członkowskim, która została
wskazana w planie przymusowej restrukturyzacji opracowanym zgodnie
z art. 77 ust. 2 lub grupowym planie przymusowej restrukturyzacji
opracowanym zgodnie z art. 74 ust. 1 jako podmiot, wobec którego
przewidziano działanie w ramach przymusowej restrukturyzacji;
podmiot podlegający likwidacji:
osobę prawną mającą siedzibę w państwie członkowskim, której likwidację
w ramach postępowania upadłościowego przewidziano w grupowym planie
przymusowej restrukturyzacji lub planie przymusowej restrukturyzacji,
niebędący podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji
podmiot należący do grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
wobec którego w grupowym planie przymusowej restrukturyzacji nie
przewidziano umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych lub
zobowiązań kwalifikowalnych;
podmiot rezydualny – podmiot w restrukturyzacji, wobec którego Fundusz
podjął decyzję o likwidacji lub wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie jego
upadłości;
podmiot uprawniony do reprezentacji – w przypadku:
banku – zarząd, zarząd komisaryczny, likwidatora, administratora, zastępcę
administratora albo pełnomocnika ustanowionego przez Fundusz, a jeżeli
ogłoszono upadłość banku – syndyka,
oddziału banku zagranicznego – dyrektora oddziału albo zarządcę
zagranicznego, o którym mowa w art. 379 pkt 4 ustawy – Prawo
upadłościowe,
kasy – zarząd, zarządcę komisarycznego, likwidatora, administratora,
zastępcę administratora albo pełnomocnika ustanowionego przez Fundusz,
a jeżeli ogłoszono upadłość kasy – syndyka;
podmiot w restrukturyzacji – podmiot, wobec którego właściwy organ
przymusowej restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7–9
i art. 102 ust. 1 i 4;
podmiot zależny:
podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013,
bank lub instytucję kredytową trwale powiązane z organem centralnym,
organ centralny oraz ich podmioty zależne, w zakresie, w jakim do grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji, o której mowa w pkt 19a lit. b,
stosuje się przepisy art. 70–72, art. 82, art. 91–95, art. 97–99, art. 132–134,
z uwzględnieniem sposobu, w jaki spełniają wymogi określone
w art. 98 ust. 2a, oraz przepis art. 141n ustawy – Prawo bankowe;
podmiot zarządzający aktywami – podmiot, którego jedynym akcjonariuszem
lub podmiotem dominującym jest Fundusz, utworzony w celu przeniesienia praw
majątkowych i powiązanych z nimi zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji lub
instytucji pomostowej w celu zarządzania tymi prawami, w tym ich zbycia lub
likwidacji;
podmiot znaczący – podmiot, który indywidualnie spełnia jedną z przesłanek:
łączna wartość jego aktywów ustalona na podstawie ostatniego
zatwierdzonego sprawozdania finansowego przekracza równowartość w
złotych kwoty 30 000 000 000 euro według średniego kursu ogłoszonego
przez Narodowy Bank Polski na dzień sporządzenia tego sprawozdania,
stosunek całkowitej wartości jego aktywów do produktu krajowego brutto
państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, przekracza 20 %, chyba
że wartość jego aktywów ustalona na podstawie ostatniego zatwierdzonego
sprawozdania finansowego jest niższa niż równowartość w złotych kwoty 5
000 000 000 euro według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy
Bank Polski na dzień sporządzenia tego sprawozdania;
podporządkowane instrumenty kwalifikowalne – instrumenty spełniające
kryteria określone w art. 72a rozporządzenia nr 575/2013, z wyłączeniem
instrumentów, o których mowa w art. 72b ust. 3–5 tego rozporządzenia;
prawa udziałowe – akcje, udziały, prawa poboru, prawa do akcji, warranty
subskrypcyjne i inne zbywalne papiery wartościowe inkorporujące prawa
majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji oraz inne zbywalne
prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie
do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych wcześniej;
przejęcie przedsiębiorstwa – instrument przymusowej restrukturyzacji
polegający na przejęciu:
przedsiębiorstwa prowadzonego przez podmiot w restrukturyzacji lub
wybranych albo wszystkich praw majątkowych podmiotu
w restrukturyzacji lub wybranych albo wszystkich zobowiązań tego
podmiotu, lub
praw udziałowych podmiotu w restrukturyzacji;
dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego –
dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013;
rachunek w podmiocie objętym systemem gwarantowania – rachunek bankowy
w banku lub oddziale banku zagranicznego lub rachunek w kasie;
rejestr instrumentów finansowych – prowadzoną przez podmiot w postaci
elektronicznej ewidencję otwartych pozycji z tytułu transakcji instrumentami
finansowymi zapewniającą możliwość bezzwłocznego uzyskania wszystkich
danych pozwalających w szczególności na identyfikację typu instrumentu
finansowego, należności lub zobowiązań z tytułu transakcji, waluty transakcji,
strony transakcji, terminu transakcji, sposobu rozliczenia, zabezpieczenia
transakcji i prawa właściwego dla transakcji;
rozporządzenie nr 1093/2010 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia
Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego),
zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE
(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.);
rozporządzenie nr 648/2012 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych
będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów
centralnych i repozytoriów transakcji (Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 1,
z późn. zm.);
rozporządzenie nr 575/2013 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych oraz zmieniające rozporządzenie
(UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.2));
rozporządzenie nr 596/2014 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku
(rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę
2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji
2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014,
str. 1, z późn. zm.3));
rozporządzenie nr 2015/63 – rozporządzenie delegowane Komisji (UE)
2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych
na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji (Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015, str. 44);
rozporządzenie nr 2017/1129 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma
być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub
dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy
2003/71/WE (Dz. Urz. UE L 168 z 30.06.2017, str. 12);
rozporządzenie nr 2019/2033 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia
(UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 806/2014 (Dz.
Urz. UE L 314 z 05.1
Art. 149.
zmienionyFundusz może powierzyć innemu bankowi wykonywanie czynności
banku w restrukturyzacji, o których mowa w art. 5 i art. 6 ustawy – Prawo bankowe.
Przepisów art. 6a ust. 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 4–8 oraz art. 6c–6d ustawy – Prawo
bankowe nie stosuje się.
Fundusz może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć
przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu wykonywanie w imieniu i na rzecz
banku w restrukturyzacji pośrednictwa w zakresie czynności wymienionych w art. 5
i art. 6 ustawy – Prawo bankowe i czynności faktycznych związanych z działalnością
bankową. Przepisów art. 6a ust. 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 4–8 oraz art. 6c–6d ustawy –
Prawo bankowe nie stosuje się.
Fundusz może powierzyć przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu
wykonywanie czynności związanych z działalnością prowadzoną przez firmę
inwestycyjną w restrukturyzacji, w tym z prowadzoną przez nią działalnością
maklerską. Przepisów art. 81a ust. 2 pkt 1, art. 81b ust. 1 pkt 6–10 i ust. 211),213), art. 81d
oraz art. 81g ust. 2–512)2–514) ustawy o obrocie instrumentami finansowymi nie stosuje się.
Fundusz niezwłocznie zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o zawarciu
umów, o których mowa w ust. 1–3.
Art. 381.
zmienionyBanki obowiązane do sporządzenia planów naprawy, które
otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności przed dniem wejścia w życie
ustawy, sporządzają plan naprawy niepóźniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.
Domy maklerskie obowiązane do sporządzenia planów naprawy, które
otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności przed dniem wejścia w życie
ustawy, sporządzają plan naprawy niepóźniej niż w terminie 6 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.
Podmioty obowiązane do sporządzenia grupowego planu naprawy na
podstawie art. 141n ustawy, o której mowa w art. 34720),34722), oraz art. 110zj ustawy,
o której mowa w art. 35922),35924), sporządzają grupowy plan naprawy niepóźniej niż
w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
W okresie realizacji przez bank postępowania naprawczego, o którym mowa
w art. 142 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 34720),34722), w brzmieniu dotychczasowym,
bank sporządza plan naprawy w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia
postępowania naprawczego, a grupowy plan naprawy w terminie 6 miesięcy od dnia
zakończenia postępowania naprawczego.
Art. 304.
zmienionyPodmioty wnoszące składki w formie zobowiązań do zapłaty są
obowiązane wyodrębnić środki w wysokości niemniejszej niż ich zobowiązania do
zapłaty i lokować te środki w instrumenty o wysokiej płynności w sposób bezpieczny,
aby mogły przekazać środki do wysokości równowartości ich zobowiązań do zapłaty
na pierwsze wezwanie Funduszu, w terminach, o których mowa w art. 305 ust. 1–3.
W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w art. 303 ust. 5, nie spełnia
warunków określonych w ust. 1–6 lub 9 lub w przepisach wykonawczych wydanych
na podstawie ust. 11 lub 12, Fundusz może wezwać podmiot do przekazania środków
odpowiadających zobowiązaniom do zapłaty, wskazując termin do ich wniesienia.
Fundusz może wezwać do przekazania środków odpowiadających zobowiązaniom do
zapłaty w terminie przez siebie określonym. Przepis art. 316 stosuje się.
W przypadku nieprzekazania środków zgodnie z ust. 8 i 10 Fundusz może
przejąć zablokowane na jego rzecz aktywa stanowiące zabezpieczenie zobowiązań do
zapłaty lub środki z tytułu ich wykupu.
Fundusz wycenia aktywa stanowiące zabezpieczenie zobowiązań do zapłaty
przejęte zgodnie z ust. 3 lub 10a, uwzględniając konieczność ograniczenia ryzyka
związanego z utratą wartości przejmowanych aktywów, w wartości obliczonej
zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie ust. 11, na dzień ich
przejęcia.
W przypadku gdy wartość aktywów lub środków ustalona zgodnie
z ust. 10b jest wyższa od wartości zobowiązań do zapłaty, o których mowa
w art. 305 ust. 1–4 lub 4c, Fundusz niezwłocznie zwraca podmiotowi nadwyżkę,
a w przypadku gdy jest ona niższa – wzywa podmiot do zapłaty różnicy w terminie
2 dni roboczych od dnia doręczenia wezwania. Przepis art. 316 stosuje się
odpowiednio.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii
Funduszu, określi, w drodze rozporządzenia:
dodatkowe warunki, jakie powinny spełniać umowy, o których mowa w ust. 3,
minimalny poziom stosunku wartości aktywów, o których mowa w ust. 2, do
wielkości zobowiązań do zapłaty,
limity określające udział poszczególnych aktywów w łącznej kwocie środków
odpowiadających zobowiązaniom do zapłaty,
szczegółowy zakres i tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 6,
szczegółowy sposób wyceny aktywów stanowiących zabezpieczenie zobowiązań
do zapłaty przejętych zgodnie z ust. 3 lub 10a
– mając na względzie zapewnienie Funduszowi możliwości sprawowania kontroli
wypełnienia przez podmioty obowiązków w zakresie zobowiązań do zapłaty
i uzyskania przez Fundusz wpłat środków z tytułu zobowiązań do zapłaty,
uwzględniając wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sprawie
zobowiązań do zapłaty na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów
(Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 149, z późn. zm.17)) wydane zgodnie
z art. 16 rozporządzenia nr 1093/2010 oraz mając na uwadze ryzyko związane z utratą
wartości przejmowanych aktywów.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii
Funduszu, może określić, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie powinny spełniać
umowy, o których mowa w ust. 9, w tym określić formę i tryb ustanawiania
zabezpieczenia umownych zobowiązań do zapłaty, minimalny poziom stosunku
wartości zabezpieczenia do wielkości umownego zobowiązania do zapłaty, limity
określające udział poszczególnych aktywów w łącznej kwocie środków
odpowiadających umownym zobowiązaniom do zapłaty, szczegółowy zakres
przekazywania informacji o aktywach stanowiących zabezpieczenie umownych
zobowiązań do zapłaty oraz terminy i tryb ich przekazywania, mając na względzie
zapewnienie Funduszowi możliwości sprawowania kontroli wypełniania przez
podmioty obowiązków w zakresie umownych zobowiązań do zapłaty i uzyskania
przez Fundusz wpłat umownych zobowiązań do zapłaty oraz uwzględniając wytyczne
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sprawie zobowiązań do zapłaty na
podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia
16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów wydane zgodnie
z art. 16 rozporządzenia nr 1093/2010.
Podmioty wnoszące składki w formie zobowiązań do zapłaty są obowiązane:
lokować środki, o których mowa w ust. 1, w:
skarbowych papierach wartościowych,
bonach pieniężnych i obligacjach emitowanych przez Narodowy Bank
Polski – o ile mogą być one przedmiotem obrotu;
deponować aktywa określone w pkt 1 na wyodrębnionym dla każdego podmiotu
rachunku prowadzonym przez:
Narodowy Bank Polski,
Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych Spółkę Akcyjną lub spółkę,
której przekazał on wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których
mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1–6 ustawy o obrocie instrumentami
finansowymi.
Umowy pomiędzy podmiotami wnoszącymi składki w formie zobowiązań do
zapłaty a podmiotami, o których mowa w ust. 2 pkt 2, zawierają postanowienia
o objęciu aktywów stanowiących zabezpieczenie zobowiązania do zapłaty oraz
środków z tytułu ich wykupu do czasu nabycia kolejnych aktywów nieodwołalną
blokadą na rzecz Funduszu. Umowy uprawniają Fundusz do żądania przekazania na
jego rzecz zablokowanych aktywów w wypadku niezrealizowania przez podmiot
zobowiązany do wniesienia składki wezwań Funduszu, o których mowa w art. 305
ust. 1–3, oraz nieodwołalne pełnomocnictwo dla Funduszu do pobrania z rachunku
aktywów stanowiących zabezpieczenie zobowiązań do zapłaty oraz środków z tytułu
ich wykupu. Kopie umów poświadczone za zgodność z oryginałem przez osoby
upoważnione do reprezentacji podmiotu wnoszącego składki w formie zobowiązań do
zapłaty wraz z pełnomocnictwem są przekazywane Funduszowi niezwłocznie,
niepóźniej niż w terminie 5 dni roboczych od dnia ich zawarcia.
Banki spółdzielcze będące członkami zrzeszeń są obowiązane deponować
środki, o których mowa w ust. 1, na wyodrębnionym rachunku w banku zrzeszającym,
a kasy – w Kasie Krajowej. Banki zrzeszające w imieniu banków zrzeszonych, a Kasa
Krajowa w imieniu kas, lokują te środki w aktywa, o których mowa w ust. 2 pkt 1,
oraz deponują je na rachunkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2. Przepis ust. 3 stosuje
się odpowiednio.
Środki, o których mowa w ust. 1, nie są zaliczane do środków płynnych
w wyliczaniu norm płynności, o których mowa w art. 412 rozporządzenia
nr 575/2013, oraz środków rezerwy płynnej, o której mowa w art. 38 ust. 1 ustawy
o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, nie mogą być przedmiotem
zastawu, nie mogą być obciążane w jakikolwiek sposób, nie podlegają egzekucji
sądowej i administracyjnej ani nie wchodzą do masy upadłości.
Podmioty krajowe i oddziały banków zagranicznych przekazują Funduszowi
informacje o środkach, o których mowa w ust. 1, i aktywach, o których mowa
w ust. 2.
W przypadku zrzeszonych banków spółdzielczych obowiązki określone
w ust. 6 wykonują banki zrzeszające, a w przypadku kas – Kasa Krajowa.
W przypadku:
W przypadku nieprzekazania środków zgodnie z ust. 8 i 10 Fundusz może
przejąć zablokowane na jego rzecz aktywa stanowiące zabezpieczenie zobowiązań do
zapłaty lub środki z tytułu ich wykupu.
Fundusz wycenia aktywa stanowiące zabezpieczenie zobowiązań do zapłaty
przejęte zgodnie z ust. 3 lub 10a, uwzględniając konieczność ograniczenia ryzyka
związanego z utratą wartości przejmowanych aktywów, w wartości obliczonej
zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie ust. 11, na dzień ich
przejęcia.
W przypadku gdy wartość aktywów lub środków ustalona zgodnie
z ust. 10b jest wyższa od wartości zobowiązań do zapłaty, o których mowa
w art. 305 ust. 1–4 lub 4c, Fundusz niezwłocznie zwraca podmiotowi nadwyżkę,
a w przypadku gdy jest ona niższa – wzywa podmiot do zapłaty różnicy w terminie
2 dni roboczych od dnia doręczenia wezwania. Przepis art. 316 stosuje się
odpowiednio.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii
Funduszu, określi, w drodze rozporządzenia:
dodatkowe warunki, jakie powinny spełniać umowy, o których mowa w ust. 3,
minimalny poziom stosunku wartości aktywów, o których mowa w ust. 2, do
wielkości zobowiązań do zapłaty,
limity określające udział poszczególnych aktywów w łącznej kwocie środków
odpowiadających zobowiązaniom do zapłaty,
szczegółowy zakres i tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 6,
szczegółowy sposób wyceny aktywów stanowiących zabezpieczenie zobowiązań
do zapłaty przejętych zgodnie z ust. 3 lub 10a
– mając na względzie zapewnienie Funduszowi możliwości sprawowania kontroli
wypełnienia przez podmioty obowiązków w zakresie zobowiązań do zapłaty
i uzyskania przez Fundusz wpłat środków z tytułu zobowiązań do zapłaty,
uwzględniając wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sprawie
zobowiązań do zapłaty na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów
(Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 149, z późn. zm.19)) wydane zgodnie
z art. 16 rozporządzenia nr 1093/2010 oraz mając na uwadze ryzyko związane z utratą
wartości przejmowanych aktywów.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii
Funduszu, może określić, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie powinny spełniać
umowy, o których mowa w ust. 9, w tym określić formę i tryb ustanawiania
zabezpieczenia umownych zobowiązań do zapłaty, minimalny poziom stosunku
wartości zabezpieczenia do wielkości umownego zobowiązania do zapłaty, limity
określające udział poszczególnych aktywów w łącznej kwocie środków
odpowiadających umownym zobowiązaniom do zapłaty, szczegółowy zakres
przekazywania informacji o aktywach stanowiących zabezpieczenie umownych
zobowiązań do zapłaty oraz terminy i tryb ich przekazywania, mając na względzie
zapewnienie Funduszowi możliwości sprawowania kontroli wypełniania przez
podmioty obowiązków w zakresie umownych zobowiązań do zapłaty i uzyskania
przez Fundusz wpłat umownych zobowiązań do zapłaty oraz uwzględniając wytyczne
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sprawie zobowiązań do zapłaty na
podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia
16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów wydane zgodnie
z art. 16 rozporządzenia nr 1093/2010.
Podmioty wnoszące składki w formie zobowiązań do zapłaty są obowiązane:
lokować środki, o których mowa w ust. 1, w:
skarbowych papierach wartościowych,
bonach pieniężnych i obligacjach emitowanych przez Narodowy Bank
Polski – o ile mogą być one przedmiotem obrotu;
deponować aktywa określone w pkt 1 na wyodrębnionym dla każdego podmiotu
rachunku prowadzonym przez:
Narodowy Bank Polski,
Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych Spółkę Akcyjną lub spółkę,
której przekazał on wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których
mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1–6 ustawy o obrocie instrumentami
finansowymi.
Umowy pomiędzy podmiotami wnoszącymi składki w formie zobowiązań do
zapłaty a podmiotami, o których mowa w ust. 2 pkt 2, zawierają postanowienia
o objęciu aktywów stanowiących zabezpieczenie zobowiązania do zapłaty oraz
środków z tytułu ich wykupu do czasu nabycia kolejnych aktywów nieodwołalną
blokadą na rzecz Funduszu. Umowy uprawniają Fundusz do żądania przekazania na
jego rzecz zablokowanych aktywów w wypadku niezrealizowania przez podmiot
zobowiązany do wniesienia składki wezwań Funduszu, o których mowa w art. 305
ust. 1–3, oraz nieodwołalne pełnomocnictwo dla Funduszu do pobrania z rachunku
aktywów stanowiących zabezpieczenie zobowiązań do zapłaty oraz środków z tytułu
ich wykupu. Kopie umów poświadczone za zgodność z oryginałem przez osoby
upoważnione do reprezentacji podmiotu wnoszącego składki w formie zobowiązań do
zapłaty wraz z pełnomocnictwem są przekazywane Funduszowi niezwłocznie,
niepóźniej niż w terminie 5 dni roboczych od dnia ich zawarcia.
Banki spółdzielcze będące członkami zrzeszeń są obowiązane deponować
środki, o których mowa w ust. 1, na wyodrębnionym rachunku w banku zrzeszającym,
a kasy – w Kasie Krajowej. Banki zrzeszające w imieniu banków zrzeszonych, a Kasa
Krajowa w imieniu kas, lokują te środki w aktywa, o których mowa w ust. 2 pkt 1,
oraz deponują je na rachunkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2. Przepis ust. 3 stosuje
się odpowiednio.
Środki, o których mowa w ust. 1, nie są zaliczane do środków płynnych
w wyliczaniu norm płynności, o których mowa w art. 412 rozporządzenia
nr 575/2013, oraz środków rezerwy płynnej, o której mowa w art. 38 ust. 1 ustawy
o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, nie mogą być przedmiotem
zastawu, nie mogą być obciążane w jakikolwiek sposób, nie podlegają egzekucji
sądowej i administracyjnej ani nie wchodzą do masy upadłości.
Podmioty krajowe i oddziały banków zagranicznych przekazują Funduszowi
informacje o środkach, o których mowa w ust. 1, i aktywach, o których mowa
w ust. 2.
W przypadku zrzeszonych banków spółdzielczych obowiązki określone
w ust. 6 wykonują banki zrzeszające, a w przypadku kas – Kasa Krajowa.
W przypadku:
zawieszenia działalności podmiotu krajowego,
wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec podmiotu krajowego lub banku
zagranicznego,
wydania przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o przejęciu kasy albo
o przejęciu wybranych praw lub zobowiązań kasy,
wydania przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o przejęciu banku,
wydania przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o likwidacji podmiotu
krajowego,
ogłoszenia upadłości podmiotu krajowego lub banku zagranicznego
– podmiot uprawniony do reprezentacji przekazuje do Funduszu środki w wysokości
równowartości zobowiązań do zapłaty podmiotów, o których mowa w ust. 1,
niepóźniej niż w terminie 2 dni roboczych odpowiednio od dnia zawieszenia,
wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, wydania decyzji o przejęciu kasy albo
o przejęciu wybranych praw lub zobowiązań kasy, wydania decyzji o przejęciu banku,
wydania decyzji o likwidacji lub ogłoszenia upadłości.
Fundusz, z zastrzeżeniem art. 303 ust. 2 i 3, może przyjmować składki
w formie zobowiązań do zapłaty na podstawie odrębnych umów zawieranych między
Funduszem a podmiotem zobowiązanym do wniesienia składki (umowne
zobowiązania do zapłaty).
Art. 181.
zmienionyFundusz może utworzyć instytucję pomostową w formie spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej.
W celu utworzenia instytucji pomostowej Fundusz może nabyć akcje lub
udziały banku prowadzącego działalność w formie spółki akcyjnej albo firmy
inwestycyjnej, w liczbie zapewniającej uzyskanie statusu podmiotu dominującego.
Przepisów art. 25–25r ustawy – Prawo bankowe, art. 106–108 ustawy o obrocie
instrumentami finansowymi oraz art. 73 ustawy o ofercie publicznej nie stosuje się.
Przedsiębiorstwo instytucji pomostowej, jej akcje albo udziały powinny być
zbyte w okresie 2 lat od dnia rozpoczęcia działalności, o której mowa w art. 188 ust. 1.
Fundusz może przedłużyć ten termin, na jej wniosek lub z urzędu, o rok, w przypadku
gdy jest to konieczne w celu:
zbycia akcji albo udziałów instytucji pomostowej;
zbycia przedsiębiorstwa instytucji pomostowej lub jej wybranych praw
majątkowych lub wybranych zobowiązań;
likwidacji instytucji pomostowej;
zapewnienia kontynuacji świadczenia istotnych usług finansowych.
Wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, Fundusz uwzględnia ocenę
warunków rynkowych i prognozę ich zmiany. Termin może być ponownie
przedłużony.
Działalność instytucji pomostowej podlega nadzorowi sprawowanemu przez
Komisję Nadzoru Finansowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie –
Prawo bankowe albo ustawie o obrocie instrumentami finansowymi, o ile przepisy
ustawy nie stanowią inaczej.
Do utworzenia i działalności instytucji pomostowej przepisów art. 36 ust. 2
i 4, art. 38, art. 141m–142a, art. 144–147, art. 153–157f oraz art. 158 ust. 4, 5 i 7
ustawy – Prawo bankowe, przepisów art. 84 ust. 1a, art. 89 ust. 1 pkt 113), art. 110zc–
110zzd oraz art. 167 ust. 1 pkt 414) ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz
art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach
audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1891) nie stosuje się.
Z wnioskiem o wydanie zezwolenia przez Komisję Nadzoru Finansowego na
rozpoczęcie działalności przez instytucję pomostową występuje Fundusz.
Instytucja pomostowa będąca bankiem, do której na podstawie decyzji
Funduszu przeniesiono przedsiębiorstwo podmiotu w restrukturyzacji będącego
bankiem zrzeszającym, staje się bankiem zrzeszającym dla banków spółdzielczych
zrzeszonych w podmiocie w restrukturyzacji. Wymogów, o których mowa w art. 2 pkt
2 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, dotyczących tworzenia banku
zrzeszającego przez banki spółdzielcze oraz posiadania kapitału założycielskiego
wynoszącego co najmniej czterokrotność kwoty określonej w art. 32 ust. 1 ustawy –
Prawo bankowe lub dwukrotność tej kwoty w przypadku banku, którego działalność
ogranicza się wyłącznie do świadczenia usług na rzecz zrzeszonych banków, a także
wymogu posiadania lub nabycia przez zrzeszone banki spółdzielcze co najmniej jednej
akcji banku zrzeszającego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu
banków spółdzielczych, nie stosuje się.
Ujawnienie informacji objętych odpowiednio tajemnicą bankową, o której
mowa w art. 104 ust. 1 ustawy – Prawo bankowe, albo tajemnicą zawodową, o której
mowa w art. 147 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jest dopuszczalne,
jeżeli jest to niezbędne do zawarcia i wykonania umów w zakresie zbycia akcji
instytucji pomostowej, przedsiębiorstwa instytucji pomostowej albo jej praw
majątkowych lub zobowiązań. W tych samych granicach jest dopuszczalne ujawnienie
informacji poufnej, o której mowa w art. 15415) ustawy o obrocie instrumentami
finansowymi, oraz informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
zapewnienia kontynuacji świadczenia istotnych usług finansowych.
Wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, Fundusz uwzględnia ocenę
warunków rynkowych i prognozę ich zmiany. Termin może być ponownie
przedłużony.
Działalność instytucji pomostowej podlega nadzorowi sprawowanemu przez
Komisję Nadzoru Finansowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie –
Prawo bankowe albo ustawie o obrocie instrumentami finansowymi, o ile przepisy
ustawy nie stanowią inaczej.
Do utworzenia i działalności instytucji pomostowej przepisów art. 36 ust. 2
i 4, art. 38, art. 141m–142a, art. 144–147, art. 153–157f oraz art. 158 ust. 4, 5 i 7
ustawy – Prawo bankowe, przepisów art. 84 ust. 1a, art. 89 ust. 1 pkt 115), art. 110zc–
110zzd oraz art. 167 ust. 1 pkt 416) ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz
art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach
audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1891) nie stosuje się.
Z wnioskiem o wydanie zezwolenia przez Komisję Nadzoru Finansowego na
rozpoczęcie działalności przez instytucję pomostową występuje Fundusz.
Instytucja pomostowa będąca bankiem, do której na podstawie decyzji
Funduszu przeniesiono przedsiębiorstwo podmiotu w restrukturyzacji będącego
bankiem zrzeszającym, staje się bankiem zrzeszającym dla banków spółdzielczych
zrzeszonych w podmiocie w restrukturyzacji. Wymogów, o których mowa w art. 2 pkt
2 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, dotyczących tworzenia banku
zrzeszającego przez banki spółdzielcze oraz posiadania kapitału założycielskiego
wynoszącego co najmniej czterokrotność kwoty określonej w art. 32 ust. 1 ustawy –
Prawo bankowe lub dwukrotność tej kwoty w przypadku banku, którego działalność
ogranicza się wyłącznie do świadczenia usług na rzecz zrzeszonych banków, a także
wymogu posiadania lub nabycia przez zrzeszone banki spółdzielcze co najmniej jednej
akcji banku zrzeszającego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu
banków spółdzielczych, nie stosuje się.
Ujawnienie informacji objętych odpowiednio tajemnicą bankową, o której
mowa w art. 104 ust. 1 ustawy – Prawo bankowe, albo tajemnicą zawodową, o której
mowa w art. 147 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jest dopuszczalne,
jeżeli jest to niezbędne do zawarcia i wykonania umów w zakresie zbycia akcji
instytucji pomostowej, przedsiębiorstwa instytucji pomostowej albo jej praw
majątkowych lub zobowiązań. W tych samych granicach jest dopuszczalne ujawnienie
informacji poufnej, o której mowa w art. 15417) ustawy o obrocie instrumentami
finansowymi, oraz informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
(Dz. U. z 2026 r. poz. 85).
Z chwilą zbycia wszystkich akcji albo udziałów instytucji pomostowej lub
utraty statusu podmiotu dominującego przez Fundusz, do jej działalności nie stosuje
się przepisów ustawy.
Art. 389.
zmienionyUstawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia30),ogłoszenia32),
z wyjątkiem:
art. 351 pkt 2, art. 361 pkt 1 i art. 363 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem
następującym po dniu ogłoszenia;
art. 106, który wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2017 r.
Art. 98.
zmienionyPodmioty podlegające przymusowej restrukturyzacji utrzymują
minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie
skonsolidowanym grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, z wyjątkiem
przypadku, o którym mowa w ust. 1a.
Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podejmie decyzję w wyniku
wiążącej mediacji, właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów
zależnych określają minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań
kwalifikowalnych na poziomie indywidualnym zgodnie z decyzją Europejskiego
Urzędu Nadzoru Bankowego.
Fundusz lub organ przymusowej restrukturyzacji właściwy dla podmiotu
podlegającego przymusowej restrukturyzacji nie występuje do Europejskiego Urzędu
Nadzoru Bankowego o wiążącą mediację w przypadku, gdy minimalny poziom
funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie indywidualnym,
określony przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów
zależnych:
nie przekracza 2 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko minimalnego poziomu
funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określonego dla podmiotu
podlegającego przymusowej restrukturyzacji;
jest ustalony przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu
zależnego zgodnie z przepisami państwa członkowskiego innego niż
Rzeczpospolita Polska, stanowiącymi implementację art. 45c ust. 7 dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r.
ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji
kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady
82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE,
2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE,
2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014,
str. 190, z późn. zm.10)).
W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 7, jeżeli brak określenia
minimalnych poziomów funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych
w terminie 4 miesięcy od dnia przekazania przez Fundusz informacji niezbędnych do
określenia minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych
wynika z braku porozumienia dotyczącego tych poziomów dla grupy podlegającej
przymusowej restrukturyzacji na poziomie skonsolidowanym oraz dla podmiotów
wchodzących w skład tej grupy na poziomie indywidualnym, określenia minimalnych
poziomów funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie:
skonsolidowanym dla grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji –
dokonuje się zgodnie z ust. 3–6;
indywidualnym dla podmiotu niebędącego podmiotem podlegającym
przymusowej restrukturyzacji, należącego do grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji – dokonuje się zgodnie z ust. 7–10.
Wspólna decyzja Funduszu i właściwych organów przymusowej
restrukturyzacji dla podmiotów zależnych i decyzja Funduszu podjęta w przypadku
braku wspólnej decyzji są regularnie poddawane przeglądowi przez właściwe organy
przymusowej restrukturyzacji, w tym Fundusz, i, w razie potrzeby, aktualizowane.
Podmioty podlegające przymusowej restrukturyzacji, które nie sporządzają
skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub które zgodnie z art. 8 rozporządzenia
nr 2019/2033 nie podlegają nadzorowi na zasadzie skonsolidowanej, utrzymują
minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie
indywidualnym.
Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów
zależnych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, wspólnie określają
minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie
skonsolidowanym grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji dla każdego
podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji oraz na zasadzie
indywidualnej dla każdego podmiotu należącego do grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji, który nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji, w formie wspólnej decyzji, uwzględniając kryteria określone
w art. 97 ust. 2.
Fundusz, w przypadku gdy jest właściwym organem przymusowej
restrukturyzacji dla grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji – w zależności
od specyfiki mechanizmu solidarności, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia
nr 575/2013, i strategii przymusowej restrukturyzacji – ustala, które podmioty
w ramach grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji utrzymują minimalny
poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 97 ust. 2e
lub 16, lub art. 97h, w celu zapewnienia, że grupa podlegająca przymusowej
restrukturyzacji spełnia wymogi określone w ust. 1 i 2, oraz sposób, w jaki podmioty
w ramach grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji mają spełnić ten wymóg
zgodnie z planem przymusowej restrukturyzacji.
Fundusz informuje krajowy podmiot dominujący o określonym dla niego
minimalnym poziomie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Właściwe
organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych informują podmioty
zależne o określonym dla nich minimalnym poziomie funduszy własnych
i zobowiązań kwalifikowalnych.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Fundusz i właściwe organy
przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych mogą postanowić, że
minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych jest częściowo
spełniany przez podmiot zależny zgodnie z ust. 2l za pomocą instrumentów
wyemitowanych na rzecz obecnych akcjonariuszy nienależących do grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji oraz nabytych przez te podmioty, jeżeli
jest to zgodne ze strategią przymusowej restrukturyzacji, a podmiot podlegający
przymusowej restrukturyzacji nie nabył w sposób pośredni lub bezpośredni
wystarczających instrumentów, o których mowa w ust. 2l.
W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot będący częścią tej samej
globalnej instytucji o znaczeniu systemowym jest podmiotem podlegającym
przymusowej restrukturyzacji lub podmiotem z państwa trzeciego, który byłby
podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji, gdyby miał siedzibę
w państwie członkowskim, oraz jeżeli jest to uzasadnione i zgodne ze strategią
przymusowej restrukturyzacji tej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym,
Fundusz oraz właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów
zależnych wydają zgodę na stosowanie art. 72e rozporządzenia nr 575/2013 oraz na
zastosowanie korekty służącej zmniejszeniu lub usunięciu różnicy między:
sumą kwot, o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 1, oraz kwot, o których mowa
w art. 12a lit. a rozporządzenia nr 575/2013 – dla podmiotu podlegającego
przymusowej restrukturyzacji lub podmiotu z państwa trzeciego, który byłby
podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji, gdyby miał siedzibę
w państwie członkowskim, a
sumą kwot, o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 2, oraz kwot, o których mowa
w art. 12a lit. b rozporządzenia nr 575/2013.
Suma kwot, o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 1, oraz kwot, o których
mowa w art. 12a lit. a rozporządzenia nr 575/2013, określonych dla podmiotów
podlegających przymusowej restrukturyzacji oraz podmiotów z państw trzecich, które
byłyby podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji, gdyby miały
siedziby w państwach członkowskich, nie może być mniejsza niż suma kwot,
o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 2, oraz kwot, o których mowa w art. 12a lit. b
rozporządzenia nr 575/2013, określonych dla krajowego podmiotu dominującego.
Korektę, o której mowa w ust. 2d, można zastosować w odniesieniu do różnic
w obliczeniach łącznych kwot ekspozycji na ryzyko między odpowiednimi państwami
członkowskimi lub państwami trzecimi. Korekty tej nie stosuje się w celu
wyeliminowania różnic będących wynikiem ekspozycji między grupami
podlegającymi przymusowej restrukturyzacji.
Podmioty krajowe, które są podmiotami zależnymi podmiotu podlegającego
przymusowej restrukturyzacji lub podmiotu z państwa trzeciego i nie są podmiotami
podlegającymi przymusowej restrukturyzacji, spełniają wymóg określony
w art. 97 ust. 2k na zasadzie indywidualnej.
Fundusz może, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego,
zastosować wymóg określony w ust. 2g wobec podmiotu, o którym mowa
w art. 64 pkt 2 lit. b–d, który jest podmiotem zależnym podmiotu podlegającego
przymusowej restrukturyzacji i nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji.
Fundusz może zobowiązać podmiot zależny, o którym mowa w ust. 2g lub
2h, do spełniania wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie
skonsolidowanej, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
podmiot ten spełnia jeden z następujących warunków:
jego bezpośrednim podmiotem dominującym jest podmiot podlegający
przymusowej restrukturyzacji, przy czym:
– podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji jest unijną
dominującą finansową spółką holdingową lub unijną dominującą
finansową spółką holdingową o działalności mieszanej oraz
– podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji nie jest
bezpośrednim podmiotem dominującym wobec innego podmiotu
zależnego, który jest objęty wymogiem, o którym mowa
w art. 97 ust. 1, oraz
– zarówno ten podmiot, jak i podmiot podlegający przymusowej
restrukturyzacji mają siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej i są częścią
tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, oraz
– dokonanie przez ten podmiot odliczeń na podstawie art. 72e
ust. 5 rozporządzenia nr 575/2013 wywarłoby nieproporcjonalny
wpływ na ten podmiot,
podlega, wyłącznie na zasadzie skonsolidowanej, dodatkowemu wymogowi
w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 2
ustawy – Prawo bankowe – w przypadku banku, albo o którym mowa
w art. 110y ust. 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi –
w przypadku domu maklerskiego, a ustalenie, na zasadzie skonsolidowanej,
wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, nie doprowadzi do zawyżenia
potrzeb, o których mowa w art. 97 ust. 2 pkt 2, w zakresie
dokapitalizowania grupy, w której skład wchodzą podmioty objęte
konsolidacją podmiotu, w szczególności w przypadku gdy w tej samej
grupie przeważają podmioty podlegające likwidacji;
spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie
skonsolidowanej, nie narusza w istotny sposób:
wykonalności i wiarygodności strategii przymusowej restrukturyzacji grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
zdolności tego podmiotu do spełniania wymogów w zakresie funduszy
własnych, o których mowa w art. 92–98 rozporządzenia nr 575/2013, po
umorzeniu lub konwersji instrumentów kapitałowych lub zobowiązań
kwalifikowalnych,
adekwatności wewnętrznego mechanizmu przeniesienia strat
i dokapitalizowania, w tym umorzenia lub konwersji instrumentów
kapitałowych lub zobowiązań kwalifikowalnych tego podmiotu lub innych
podmiotów, które wchodzą w skład grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji.
Podmiot zależny, o którym mowa w ust. 2g i 2h, zobowiązany do spełniania
wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie skonsolidowanej zgodnie
z ust. 2ha, zalicza do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych
zobowiązania, o których mowa w ust. 2l pkt 1, które zostały wyemitowane przez
podmiot zależny mający siedzibę w państwie członkowskim, objęty konsolidacją tego
podmiotu zależnego, na rzecz:
podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji oraz zostały nabyte
bezpośrednio przez ten podmiot lub za pośrednictwem innych podmiotów, które
wchodzą w skład tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji
i nie są objęte konsolidacją tego podmiotu zależnego;
akcjonariusza tego podmiotu zależnego, który nie wchodzi w skład tej samej
grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji.
Wartość zobowiązań zaliczonych do kwoty funduszy własnych
i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z ust. 2hb nie może przekraczać kwoty
stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą minimalnego poziomu funduszy własnych
i zobowiązań kwalifikowalnych, do którego utrzymywania jest obowiązany podmiot
zależny objęty konsolidacją, a kwotą zobowiązań wyemitowanych przez ten podmiot
zależny objęty konsolidacją na rzecz podmiotu zobowiązanego do spełniania wymogu,
o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z ust. 2ha,
nabytych przez ten podmiot bezpośrednio albo pośrednio przez inne podmioty, które
wchodzą w skład tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, objęte
konsolidacją tego podmiotu, powiększoną o kwotę funduszy własnych tego podmiotu
zależnego objętego konsolidacją wyemitowanych zgodnie z ust. 2l pkt 2.
Unijne instytucje dominujące oraz unijne dominujące firmy inwestycyjne,
które nie są podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji i są podmiotami
zależnymi od podmiotów z państw trzecich, spełniają wymóg określony
w art. 97 ust. 2c na zasadzie skonsolidowanej.
W odniesieniu do grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, o której
mowa w art. 2 pkt 19a lit. b:
banki i instytucje kredytowe, które są trwale powiązane z organem centralnym
i nie są podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji,
organ centralny, który nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji,
podmioty podlegające przymusowej restrukturyzacji, które nie są obowiązane do
spełniania wymogu, o którym mowa w ust. 2a
– spełniają wymóg, o którym mowa w art. 97 ust. 2k–2p, na zasadzie indywidualnej.
Wymóg, o którym mowa w art. 97 ust. 1, dla podmiotu, o którym mowa
w ust. 2g–2j, ustala się zgodnie z ust. 2–2f oraz art. 97 ust. 2k–2p. Przepisy art. 99
i art. 127 stosuje się odpowiednio.
Wymóg, o którym mowa w art. 97 ust. 2c, dla podmiotów niebędących
podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji, określony zgodnie
z art. 97 ust. 2k–2p, może być spełniony wyłącznie za pomocą:
zobowiązań spełniających łącznie następujące warunki:
zostały wyemitowane na rzecz:
– podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji należącego do
tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
bezpośrednio albo pośrednio przez inną osobę prawną należącą do tej
samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, która nabyła
zobowiązania od podmiotu objętego tym wymogiem, oraz zostały
nabyte przez taki podmiot lub
– akcjonariusza, który nie jest członkiem grupy podlegającej
przymusowej restrukturyzacji, jeżeli dokonanie umorzenia lub
konwersji, o których mowa w art. 70–72, nie ma wpływu na kontrolę
sprawowaną nad podmiotem objętym tym wymogiem przez podmiot
podlegający przymusowej restrukturyzacji należący do tej samej grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji oraz zostały nabyte przez
takiego akcjonariusza,
w postępowaniu upadłościowym wynikające z nich należności podlegają
zaspokojeniu po należnościach wynikających z zobowiązań, które nie
spełniają warunku określonego w lit. a i nie są instrumentami zaliczanymi
do funduszy własnych,
spełniają warunki kwalifikowalności, o których mowa w art. 72a
rozporządzenia nr 575/2013, z wyjątkiem warunków, o których mowa
w art. 72b ust. 2 lit. b, c, k–m oraz ust. 3–5 rozporządzenia nr 575/2013,
mogą podlegać umorzeniu lub konwersji, o których mowa w art. 70–72,
w sposób, który jest zgodny ze strategią przymusowej restrukturyzacji
grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, w szczególności nie
wywierają wpływu na kontrolę sprawowaną nad podmiotem objętym tym
wymogiem przez podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji
należący do tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
nabycie instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie zostało
sfinansowane bezpośrednio lub pośrednio przez podmiot objęty tym
wymogiem,
warunki emisji instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie
przewidują, bezpośrednio lub pośrednio, możliwości wezwania do
sprzedaży zobowiązań, wykupu, spłaty lub odkupu przez podmiot objęty
tym wymogiem przed terminem zapadalności, w przypadku innym niż
ogłoszenie upadłości albo likwidacja tego podmiotu, a podmiot ten nie
informuje o takiej możliwości w inny sposób,
warunki emisji instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie
dają jego posiadaczowi prawa do wcześniejszej wypłaty odsetek lub kwoty
głównej w przypadkach innych niż ogłoszenie upadłości albo likwidacja
podmiotu objętego tym wymogiem,
wysokość wypłat odsetek lub dywidend nie jest zmieniana na podstawie
oceny zdolności kredytowej podmiotu objętego tym wymogiem lub jego
podmiotu dominującego;
funduszy własnych:
kapitału podstawowego Tier I,
funduszy własnych innych niż kapitał podstawowy Tier I, wyemitowanych
na rzecz osób prawnych:
– należących do tej samej grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji oraz nabytych przez te osoby lub
– nienależących do tej samej grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji, jeżeli wykonanie uprawnień do umorzenia lub
konwersji nie ma wpływu na kontrolę sprawowaną przez podmiot
podlegający przymusowej restrukturyzacji nad podmiotem objętym tym
wymogiem, oraz nabytych przez te osoby.
Przepis ust. 2l stosuje się odpowiednio do warunków umowy, na podstawie
której powstały zobowiązanie lub pozycja funduszy własnych z tytułu innego niż
emisja.
W przypadku, o którym mowa w art. 97 ust. 9 pkt 1 i 2, Fundusz może
udzielić zezwolenia na pełne albo częściowe spełnienie przez podmiot zależny
minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych za pomocą
gwarancji udzielonej przez podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji, jeżeli:
gwarancja została udzielona co najmniej w kwocie odpowiadającej
minimalnemu poziomowi funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych;
kwota gwarancji jest wypłacana w przypadku, gdy podmiot zależny nie reguluje
swoich zobowiązań w terminie ich wymagalności lub wystąpiły w stosunku do
niego przesłanki umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych, o których
mowa w art. 70 ust. 2 – w zależności od tego, która z tych okoliczności wystąpi
wcześniej;
gwarancja jest zabezpieczona w sposób określony w umowie o ustanowienie
zabezpieczenia finansowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia
2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych (Dz. U. z 2024 r.
poz. 294), w wysokości co najmniej 50 %;
zabezpieczenie gwarancji spełnia wymogi, o których mowa
w art. 197 rozporządzenia nr 575/2013, i jest wystarczające do pokrycia kwoty
zabezpieczonej zgodnie z pkt 3, po dokonaniu ostrożnych redukcji wartości
zabezpieczenia;
zabezpieczenie gwarancji jest wolne od obciążeń, w szczególności nie jest
stosowane jako zabezpieczenie innej gwarancji;
zabezpieczenie posiada efektywny termin zapadalności, spełniający warunek,
o którym mowa w art. 72c ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;
nie istnieją przeszkody do przeniesienia zabezpieczenia z podmiotu
podlegającego przymusowej restrukturyzacji do podmiotu zależnego,
w przypadku gdy wobec podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji
podjęto działanie w ramach przymusowej restrukturyzacji.
W przypadku określonym w ust. 2n pkt 7 podmiot podlegający przymusowej
restruk
nie przekracza 2 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko minimalnego poziomu
funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określonego dla podmiotu
podlegającego przymusowej restrukturyzacji;
jest ustalony przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu
zależnego zgodnie z przepisami państwa członkowskiego innego niż
Rzeczpospolita Polska, stanowiącymi implementację art. 45c ust. 7 dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r.
ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz
restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji
kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady
82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE,
2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE,
2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014,
str. 190, z późn. zm.11)).
W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 7, jeżeli brak określenia
minimalnych poziomów funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych
w terminie 4 miesięcy od dnia przekazania przez Fundusz informacji niezbędnych do
określenia minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych
wynika z braku porozumienia dotyczącego tych poziomów dla grupy podlegającej
przymusowej restrukturyzacji na poziomie skonsolidowanym oraz dla podmiotów
wchodzących w skład tej grupy na poziomie indywidualnym, określenia minimalnych
poziomów funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie:
skonsolidowanym dla grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji –
dokonuje się zgodnie z ust. 3–6;
indywidualnym dla podmiotu niebędącego podmiotem podlegającym
przymusowej restrukturyzacji, należącego do grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji – dokonuje się zgodnie z ust. 7–10.
Wspólna decyzja Funduszu i właściwych organów przymusowej
restrukturyzacji dla podmiotów zależnych i decyzja Funduszu podjęta w przypadku
braku wspólnej decyzji są regularnie poddawane przeglądowi przez właściwe organy
przymusowej restrukturyzacji, w tym Fundusz, i, w razie potrzeby, aktualizowane.
Podmioty podlegające przymusowej restrukturyzacji, które nie sporządzają
skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub które zgodnie z art. 8 rozporządzenia
nr 2019/2033 nie podlegają nadzorowi na zasadzie skonsolidowanej, utrzymują
minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie
indywidualnym.
Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów
zależnych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, wspólnie określają
minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie
skonsolidowanym grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji dla każdego
podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji oraz na zasadzie
indywidualnej dla każdego podmiotu należącego do grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji, który nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji, w formie wspólnej decyzji, uwzględniając kryteria określone
w art. 97 ust. 2.
Fundusz, w przypadku gdy jest właściwym organem przymusowej
restrukturyzacji dla grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji – w zależności
od specyfiki mechanizmu solidarności, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia
nr 575/2013, i strategii przymusowej restrukturyzacji – ustala, które podmioty
w ramach grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji utrzymują minimalny
poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 97 ust. 2e
lub 16, lub art. 97h, w celu zapewnienia, że grupa podlegająca przymusowej
restrukturyzacji spełnia wymogi określone w ust. 1 i 2, oraz sposób, w jaki podmioty
w ramach grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji mają spełnić ten wymóg
zgodnie z planem przymusowej restrukturyzacji.
Fundusz informuje krajowy podmiot dominujący o określonym dla niego
minimalnym poziomie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Właściwe
organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych informują podmioty
zależne o określonym dla nich minimalnym poziomie funduszy własnych
i zobowiązań kwalifikowalnych.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Fundusz i właściwe organy
przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych mogą postanowić, że
minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych jest częściowo
spełniany przez podmiot zależny zgodnie z ust. 2l za pomocą instrumentów
wyemitowanych na rzecz obecnych akcjonariuszy nienależących do grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji oraz nabytych przez te podmioty, jeżeli
jest to zgodne ze strategią przymusowej restrukturyzacji, a podmiot podlegający
przymusowej restrukturyzacji nie nabył w sposób pośredni lub bezpośredni
wystarczających instrumentów, o których mowa w ust. 2l.
W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot będący częścią tej samej
globalnej instytucji o znaczeniu systemowym jest podmiotem podlegającym
przymusowej restrukturyzacji lub podmiotem z państwa trzeciego, który byłby
podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji, gdyby miał siedzibę
w państwie członkowskim, oraz jeżeli jest to uzasadnione i zgodne ze strategią
przymusowej restrukturyzacji tej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym,
Fundusz oraz właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów
zależnych wydają zgodę na stosowanie art. 72e rozporządzenia nr 575/2013 oraz na
zastosowanie korekty służącej zmniejszeniu lub usunięciu różnicy między:
sumą kwot, o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 1, oraz kwot, o których mowa
w art. 12a lit. a rozporządzenia nr 575/2013 – dla podmiotu podlegającego
przymusowej restrukturyzacji lub podmiotu z państwa trzeciego, który byłby
podmiotem podlegającym przymusowej restrukturyzacji, gdyby miał siedzibę
w państwie członkowskim, a
sumą kwot, o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 2, oraz kwot, o których mowa
w art. 12a lit. b rozporządzenia nr 575/2013.
Suma kwot, o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 1, oraz kwot, o których
mowa w art. 12a lit. a rozporządzenia nr 575/2013, określonych dla podmiotów
podlegających przymusowej restrukturyzacji oraz podmiotów z państw trzecich, które
byłyby podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji, gdyby miały
siedziby w państwach członkowskich, nie może być mniejsza niż suma kwot,
o których mowa w art. 97 ust. 19 pkt 2, oraz kwot, o których mowa w art. 12a lit. b
rozporządzenia nr 575/2013, określonych dla krajowego podmiotu dominującego.
Korektę, o której mowa w ust. 2d, można zastosować w odniesieniu do różnic
w obliczeniach łącznych kwot ekspozycji na ryzyko między odpowiednimi państwami
członkowskimi lub państwami trzecimi. Korekty tej nie stosuje się w celu
wyeliminowania różnic będących wynikiem ekspozycji między grupami
podlegającymi przymusowej restrukturyzacji.
Podmioty krajowe, które są podmiotami zależnymi podmiotu podlegającego
przymusowej restrukturyzacji lub podmiotu z państwa trzeciego i nie są podmiotami
podlegającymi przymusowej restrukturyzacji, spełniają wymóg określony
w art. 97 ust. 2k na zasadzie indywidualnej.
Fundusz może, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego,
zastosować wymóg określony w ust. 2g wobec podmiotu, o którym mowa
w art. 64 pkt 2 lit. b–d, który jest podmiotem zależnym podmiotu podlegającego
przymusowej restrukturyzacji i nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji.
Fundusz może zobowiązać podmiot zależny, o którym mowa w ust. 2g lub
2h, do spełniania wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie
skonsolidowanej, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
podmiot ten spełnia jeden z następujących warunków:
jego bezpośrednim podmiotem dominującym jest podmiot podlegający
przymusowej restrukturyzacji, przy czym:
– podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji jest unijną
dominującą finansową spółką holdingową lub unijną dominującą
finansową spółką holdingową o działalności mieszanej oraz
– podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji nie jest
bezpośrednim podmiotem dominującym wobec innego podmiotu
zależnego, który jest objęty wymogiem, o którym mowa
w art. 97 ust. 1, oraz
– zarówno ten podmiot, jak i podmiot podlegający przymusowej
restrukturyzacji mają siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej i są częścią
tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, oraz
– dokonanie przez ten podmiot odliczeń na podstawie art. 72e
ust. 5 rozporządzenia nr 575/2013 wywarłoby nieproporcjonalny
wpływ na ten podmiot,
podlega, wyłącznie na zasadzie skonsolidowanej, dodatkowemu wymogowi
w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 2
ustawy – Prawo bankowe – w przypadku banku, albo o którym mowa
w art. 110y ust. 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi –
w przypadku domu maklerskiego, a ustalenie, na zasadzie skonsolidowanej,
wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, nie doprowadzi do zawyżenia
potrzeb, o których mowa w art. 97 ust. 2 pkt 2, w zakresie
dokapitalizowania grupy, w której skład wchodzą podmioty objęte
konsolidacją podmiotu, w szczególności w przypadku gdy w tej samej
grupie przeważają podmioty podlegające likwidacji;
spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie
skonsolidowanej, nie narusza w istotny sposób:
wykonalności i wiarygodności strategii przymusowej restrukturyzacji grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
zdolności tego podmiotu do spełniania wymogów w zakresie funduszy
własnych, o których mowa w art. 92–98 rozporządzenia nr 575/2013, po
umorzeniu lub konwersji instrumentów kapitałowych lub zobowiązań
kwalifikowalnych,
adekwatności wewnętrznego mechanizmu przeniesienia strat
i dokapitalizowania, w tym umorzenia lub konwersji instrumentów
kapitałowych lub zobowiązań kwalifikowalnych tego podmiotu lub innych
podmiotów, które wchodzą w skład grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji.
Podmiot zależny, o którym mowa w ust. 2g i 2h, zobowiązany do spełniania
wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie skonsolidowanej zgodnie
z ust. 2ha, zalicza do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych
zobowiązania, o których mowa w ust. 2l pkt 1, które zostały wyemitowane przez
podmiot zależny mający siedzibę w państwie członkowskim, objęty konsolidacją tego
podmiotu zależnego, na rzecz:
podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji oraz zostały nabyte
bezpośrednio przez ten podmiot lub za pośrednictwem innych podmiotów, które
wchodzą w skład tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji
i nie są objęte konsolidacją tego podmiotu zależnego;
akcjonariusza tego podmiotu zależnego, który nie wchodzi w skład tej samej
grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji.
Wartość zobowiązań zaliczonych do kwoty funduszy własnych
i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z ust. 2hb nie może przekraczać kwoty
stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą minimalnego poziomu funduszy własnych
i zobowiązań kwalifikowalnych, do którego utrzymywania jest obowiązany podmiot
zależny objęty konsolidacją, a kwotą zobowiązań wyemitowanych przez ten podmiot
zależny objęty konsolidacją na rzecz podmiotu zobowiązanego do spełniania wymogu,
o którym mowa w art. 97 ust. 1, na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z ust. 2ha,
nabytych przez ten podmiot bezpośrednio albo pośrednio przez inne podmioty, które
wchodzą w skład tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, objęte
konsolidacją tego podmiotu, powiększoną o kwotę funduszy własnych tego podmiotu
zależnego objętego konsolidacją wyemitowanych zgodnie z ust. 2l pkt 2.
Unijne instytucje dominujące oraz unijne dominujące firmy inwestycyjne,
które nie są podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji i są podmiotami
zależnymi od podmiotów z państw trzecich, spełniają wymóg określony
w art. 97 ust. 2c na zasadzie skonsolidowanej.
W odniesieniu do grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, o której
mowa w art. 2 pkt 19a lit. b:
banki i instytucje kredytowe, które są trwale powiązane z organem centralnym
i nie są podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji,
organ centralny, który nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji,
podmioty podlegające przymusowej restrukturyzacji, które nie są obowiązane do
spełniania wymogu, o którym mowa w ust. 2a
– spełniają wymóg, o którym mowa w art. 97 ust. 2k–2p, na zasadzie indywidualnej.
Wymóg, o którym mowa w art. 97 ust. 1, dla podmiotu, o którym mowa
w ust. 2g–2j, ustala się zgodnie z ust. 2–2f oraz art. 97 ust. 2k–2p. Przepisy art. 99
i art. 127 stosuje się odpowiednio.
Wymóg, o którym mowa w art. 97 ust. 2c, dla podmiotów niebędących
podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji, określony zgodnie
z art. 97 ust. 2k–2p, może być spełniony wyłącznie za pomocą:
zobowiązań spełniających łącznie następujące warunki:
zostały wyemitowane na rzecz:
– podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji należącego do
tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
bezpośrednio albo pośrednio przez inną osobę prawną należącą do tej
samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, która nabyła
zobowiązania od podmiotu objętego tym wymogiem, oraz zostały
nabyte przez taki podmiot lub
– akcjonariusza, który nie jest członkiem grupy podlegającej
przymusowej restrukturyzacji, jeżeli dokonanie umorzenia lub
konwersji, o których mowa w art. 70–72, nie ma wpływu na kontrolę
sprawowaną nad podmiotem objętym tym wymogiem przez podmiot
podlegający przymusowej restrukturyzacji należący do tej samej grupy
podlegającej przymusowej restrukturyzacji oraz zostały nabyte przez
takiego akcjonariusza,
w postępowaniu upadłościowym wynikające z nich należności podlegają
zaspokojeniu po należnościach wynikających z zobowiązań, które nie
spełniają warunku określonego w lit. a i nie są instrumentami zaliczanymi
do funduszy własnych,
spełniają warunki kwalifikowalności, o których mowa w art. 72a
rozporządzenia nr 575/2013, z wyjątkiem warunków, o których mowa
w art. 72b ust. 2 lit. b, c, k–m oraz ust. 3–5 rozporządzenia nr 575/2013,
mogą podlegać umorzeniu lub konwersji, o których mowa w art. 70–72,
w sposób, który jest zgodny ze strategią przymusowej restrukturyzacji
grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, w szczególności nie
wywierają wpływu na kontrolę sprawowaną nad podmiotem objętym tym
wymogiem przez podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji
należący do tej samej grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji,
nabycie instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie zostało
sfinansowane bezpośrednio lub pośrednio przez podmiot objęty tym
wymogiem,
warunki emisji instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie
przewidują, bezpośrednio lub pośrednio, możliwości wezwania do
sprzedaży zobowiązań, wykupu, spłaty lub odkupu przez podmiot objęty
tym wymogiem przed terminem zapadalności, w przypadku innym niż
ogłoszenie upadłości albo likwidacja tego podmiotu, a podmiot ten nie
informuje o takiej możliwości w inny sposób,
warunki emisji instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie
dają jego posiadaczowi prawa do wcześniejszej wypłaty odsetek lub kwoty
głównej w przypadkach innych niż ogłoszenie upadłości albo likwidacja
podmiotu objętego tym wymogiem,
wysokość wypłat odsetek lub dywidend nie jest zmieniana na podstawie
oceny zdolności kredytowej podmiotu objętego tym wymogiem lub jego
podmiotu dominującego;
funduszy własnych:
kapitału podstawowego Tier I,
funduszy własnych innych niż kapitał podstawowy Tier I, wyemitowanych
na rzecz osób prawnych:
– należących do tej samej grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji oraz nabytych przez te osoby lub
– nienależących do tej samej grupy podlegającej przymusowej
restrukturyzacji, jeżeli wykonanie uprawnień do umorzenia lub
konwersji nie ma wpływu na kontrolę sprawowaną przez podmiot
podlegający przymusowej restrukturyzacji nad podmiotem objętym tym
wymogiem, oraz nabytych przez te osoby.
Przepis ust. 2l stosuje się odpowiednio do warunków umowy, na podstawie
której powstały zobowiązanie lub pozycja funduszy własnych z tytułu innego niż
emisja.
W przypadku, o którym mowa w art. 97 ust. 9 pkt 1 i 2, Fundusz może
udzielić zezwolenia na pełne albo częściowe spełnienie przez podmiot zależny
minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych za pomocą
gwarancji udzielonej przez podmiot podlegający przymusowej restrukturyzacji, jeżeli:
gwarancja została udzielona co najmniej w kwocie odpowiadającej
minimalnemu poziomowi funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych;
kwota gwarancji jest wypłacana w przypadku, gdy podmiot zależny nie reguluje
swoich zobowiązań w terminie ich wymagalności lub wystąpiły w stosunku do
niego przesłanki umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych, o których
mowa w art. 70 ust. 2 – w zależności od tego, która z tych okoliczności wystąpi
wcześniej;
gwarancja jest zabezpieczona w sposób określony w umowie o ustanowienie
zabezpieczenia finansowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia
2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych (Dz. U. z 2024 r.
poz. 294), w wysokości co najmniej 50 %;
zabezpieczenie gwarancji spełnia wymogi, o których mowa
w art. 197 rozporządzenia nr 575/2013, i jest wystarczające do pokrycia kwoty
zabezpieczonej zgodnie z pkt 3, po dokonaniu ostrożnych redukcji wartości
zabezpieczenia;
zabezpieczenie gwarancji jest wolne od obciążeń, w szczególności nie jest
stosowane jako zabezpieczenie innej gwarancji;
zabezpieczenie posiada efektywny termin zapadalności, spełniający warunek,
o którym mowa w art. 72c ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;
nie istnieją przeszkody do przeniesienia zabezpieczenia z podmiotu
podlegającego przymusowej restrukturyzacji do podmiotu zależnego,
w przypadku gdy wobec podmiotu podlegającego przymusowej restrukturyzacji
podjęto działanie w ramach przymusowej restrukturyzacji.
W przypadku określonym w ust. 2n pkt 7 podmiot podlegający przymusowej
restr
Art. 54.
zmienionyW przypadku gdy środki zdeponowane na rachunku zostały
zablokowane na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz
finansowaniu terroryzmu lub została dokonana blokada rachunku podmiotu
kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.8)),zm.9)), wypłatę środków
gwarantowanych zawiesza się na czas trwania blokady.
Jeżeli środki zdeponowane na rachunku zostaną uznane w całości albo
w części prawomocnym wyrokiem sądu za przedmiot pochodzący bezpośrednio albo
pośrednio z przestępstwa przewidzianego w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny albo za korzyść z takiego przestępstwa lub za ich
równowartość, przy obliczaniu świadczenia z tytułu środków gwarantowanych nie
uwzględnia się środków zdeponowanych na rachunku lub odpowiedniej ich części.
Środki te nie są objęte ochroną gwarancyjną w części, co do której orzeczono
przepadek.
Sąd jest obowiązany zawiadomić Fundusz o wyroku, o którym mowa w ust. 2,
dotyczącym podmiotu objętego systemem gwarantowania, wobec którego nastąpiło
spełnienie warunku gwarancji, jeżeli stał się prawomocny po dniu spełnienia warunku
gwarancji.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze
rozporządzenia:
szczegółowe warunki i tryb zawieszania wypłaty środków gwarantowanych
deponentom w przypadku określonym w ust. 1,
dane, jakie powinno zawierać zawiadomienie Funduszu o prowadzonym
postępowaniu karnym oraz zawiadomienie o jego zakończeniu,
termin i sposób wysłania zawiadomienia,
dane, jakie powinna zawierać informacja o zawieszeniu wypłaty środków
gwarantowanych wysłana deponentowi,
termin i sposób wysłania informacji, o której mowa w pkt 4,
dane, jakie powinien zawierać rejestr zawieszonych wypłat środków
gwarantowanych prowadzony przez Fundusz
– mając na uwadze konieczność zapewnienia dokonania wypłat wyłącznie
uprawnionym deponentom.
Art. 376.
zmienionyW sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął
wniosek o ogłoszenie upadłości na podstawie przepisów części trzeciej tytułu II
ustawy, o której mowa w art. 35423),35425), stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu
dotychczasowym.
Art. 387.
zmienionyDotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie
art. 12 ustawy zmienianej w art. 36428),36430), w brzmieniu dotychczasowym, zachowują
moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 12 ustawy zmienianej w art. 36428),36430), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
niedłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 320.
zmienionyCzłonkowie Rady Funduszu, członkowie Zarządu Funduszu,
pracownicy Funduszu oraz osoby, z którymi Fundusz zawarł umowy o dzieło, umowy
zlecenia albo inne umowy o podobnym charakterze, są obowiązani do zachowania
tajemnicy zawodowej.
Uzyskane od podmiotów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, informacje
stanowiące tajemnicę prawnie chronioną mogą być udzielane jedynie po uzyskaniu
zgody tych podmiotów i dla celów określonych tą zgodą.
Osoby, podmioty i organy, inne niż wymienione w ust. 1, które zapoznały się
z informacjami stanowiącymi tajemnicę zawodową, w szczególności w przypadkach,
o których mowa w ust. 4 i 8, są obowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej,
o ile z przepisów odrębnych nie wynika obowiązek dalszego udzielania tych
informacji.
Tajemnicę zawodową, o której mowa w ust. 1, stanowią wszystkie informacje
uzyskane lub wytworzone w związku z realizacją zadań Funduszu, których
nieuprawnione udzielenie, ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć
chroniony prawem interes podmiotów, których te informacje bezpośrednio lub
pośrednio dotyczą, lub utrudnić realizację zadań Funduszu.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, istnieje również po ustaniu stosunków
prawnych, o których mowa w ust. 1.
Z zastrzeżeniem ust. 7–9, nie narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1,
udzielenie przez Fundusz informacji:
Komisji Nadzoru Finansowego, Narodowemu Bankowi Polskiemu, ministrowi
właściwemu do spraw instytucji finansowych, ministrowi właściwemu do spraw
budżetu, Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Komitetowi
Stabilności Finansowej, Głównemu Urzędowi Statystycznemu, Krajowej Izbie
Rozliczeniowej Spółce Akcyjnej, podmiotowi prowadzącemu system rozliczeń
i rozrachunków papierów wartościowych, w tym Krajowemu Depozytowi
Papierów Wartościowych Spółce Akcyjnej, w zakresie niezbędnym do
wykonywania ich ustawowo określonych zadań lub ustawowych zadań
Funduszu, lub obowiązków określonych przez bezpośrednio stosowane przepisy
prawa Unii Europejskiej;
firmie audytorskiej badającej sprawozdania finansowe Funduszu na podstawie
umowy zawartej z Funduszem i w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
badania;
jednostce zarządzającej systemem ochrony, o której mowa w art. 22d ust. 1 pkt 2
ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, w zakresie informacji
niezbędnych do realizacji celów, o których mowa w art. 22a ust. 1 tej ustawy,
i wsparcia, o którym mowa w art. 22a ust. 1a tej ustawy, lub zadań organu
zarządzającego systemem ochrony określonych w art. 22i ust. 1 pkt 3 i 4 oraz
ust. 1a tej ustawy;
jednostce zarządzającej systemem ochrony, o której mowa w art. 130e ust. 1
ustawy – Prawo bankowe, w zakresie informacji niezbędnych do realizacji
celów, o których mowa w art. 130b ust. 1 tej ustawy, i wsparcia, o którym mowa
w art. 130b ust. 2 tej ustawy, lub zadań organu zarządzającego systemem
ochrony określonych w art. 130k ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 tej ustawy.
instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii Europejskiej,
właściwym organom przymusowej restrukturyzacji, właściwym organom
przymusowej restrukturyzacji państw trzecich, właściwym organom
w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013, organom państw
trzecich odpowiedzialnym za wykonywanie funkcji porównywalnych
z funkcjami właściwych organów w rozumieniu
art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013, osobom, organom i podmiotom,
o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 2021/23, bankom centralnym,
podmiotom prowadzącym systemy gwarantowania depozytów, podmiotom
prowadzącym systemy rekompensat, podmiotom zarządzającym funduszami
przymusowej restrukturyzacji, w zakresie niezbędnym do prowadzonych przez
nie postępowań lub wykonywania ustawowych zadań, wykonywania
ustawowych zadań Funduszu lub wykonywania obowiązków określonych przez
bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europejskiej;
sędziemu-komisarzowi, nadzorcy sądowemu, syndykowi lub zarządcy albo
likwidatorowi podmiotu w restrukturyzacji, w zakresie, w jakim jest to
niezbędne dla prowadzenia postępowania upadłościowego albo likwidacji
podmiotu w restrukturyzacji;
na żądanie sądu, prokuratora, Policji, komornika sądowego lub
administracyjnego organu egzekucyjnego, w związku z prowadzonymi przez te
organy postępowaniami lub realizowanymi przez nie zadaniami i w zakresie
niezbędnym do ich prawidłowego prowadzenia lub realizacji;
adwokatowi lub radcy prawnemu, w związku ze świadczeniem pomocy prawnej
na rzecz Funduszu i w zakresie niezbędnym do świadczenia tej pomocy;
podmiotowi zainteresowanemu przejęciem przedsiębiorstwa, wybranych albo
wszystkich praw majątkowych lub wybranych albo wszystkich zobowiązań lub
praw udziałowych podmiotu, wobec którego może zostać wszczęta przymusowa
restrukturyzacja, albo podmiotu w restrukturyzacji, w celu zastosowania
instrumentu przejęcia przedsiębiorstwa lub w zakresie niezbędnym do
zaoferowania przez podmiot zainteresowany ceny przejęcia, lub wydania
i wykonania decyzji Funduszu o przejęciu;
podmiotowi zainteresowanemu nabyciem akcji instytucji pomostowej,
przedsiębiorstwa instytucji pomostowej albo jej praw majątkowych lub
zobowiązań, w zakresie niezbędnym do zawarcia i wykonania umów
dotyczących zbycia akcji instytucji pomostowej, przedsiębiorstwa instytucji
pomostowej albo jej praw majątkowych lub zobowiązań;
podmiotowi obejmującemu lub przejmującemu prawa udziałowe na podstawie
decyzji Funduszu o zastosowaniu rządowych instrumentów stabilizacji
finansowej zgodnie z ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych
instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej;
instytucji pomostowej lub podmiotowi zarządzającemu aktywami, dotyczących
podmiotu w restrukturyzacji, w zakresie niezbędnym do wydania i wykonania
decyzji Funduszu o zastosowaniu instrumentu instytucji pomostowej lub
instrumentu wydzielenia praw majątkowych;
podmiotowi zainteresowanemu przejęciem kasy, jej przedsiębiorstwa,
zobowiązań lub praw majątkowych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia
uzgodnień dotyczących warunków i zasad udzielenia wsparcia przez Fundusz
w zakresie restrukturyzacji kas;
innym osobom lub podmiotom, którym Fundusz ma zamiar powierzyć lub
powierzył wykonywanie czynności w związku z przygotowaniem lub
prowadzeniem przymusowej restrukturyzacji, wypłatą środków
gwarantowanych, restrukturyzacją kas, stosowaniem rządowych instrumentów
stabilizacji finansowej zgodnie z ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji
niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej lub
innych ustawowych zadań Funduszu, w zakresie niezbędnym do wykonania tych
czynności lub w zakresie niezbędnym do powierzenia ich wykonywania, w tym:
administratorowi, zastępcy administratora lub pełnomocnikowi, w zakresie
niezbędnym do wykonania jego praw i obowiązków ustawowych
i wynikających z decyzji Funduszu o jego ustanowieniu oraz kandydatom
do tych funkcji w zakresie niezbędnym do ich ustanowienia,
podmiotowi przeprowadzającemu oszacowanie, o którym mowa
w art. 137 ust. 2 lub art. 241, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
tego oszacowania lub do dokonania aktualizacji oszacowania, o którym
mowa w art. 19f ust. 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji
niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji
finansowej, oraz podmiotowi zainteresowanemu przeprowadzeniem
oszacowania, w zakresie niezbędnym do złożenia oferty na jego wykonanie
i zlecenia jego wykonania,
innym podmiotom w przypadku, o którym mowa w art. 96 ust. 4 pkt 3,
w zakresie niezbędnym do wyboru podmiotu przejmującego lub wydania
i wykonania decyzji Funduszu o przejęciu,
osobom lub podmiotom świadczącym na rzecz Funduszu usługi doradztwa
lub świadczącym usługi w zakresie prowadzenia lub zamknięcia ksiąg
rachunkowych podmiotu w restrukturyzacji,
podmiotom, o których mowa w art. 45 ust. 1, w zakresie niezbędnym do
realizacji wypłat środków gwarantowanych;
Informacje przekazane lub wymienione zgodnie z ust. 4 pkt 1, 2, 6, 8 i 9 mogą
być przekazywane innym osobom lub podmiotom wyłącznie za zgodą Funduszu,
chyba że przekazanie to następuje w ramach wykonywania przez te podmioty
kompetencji lub zadań określonych w ustawie lub dyrektywie Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na
potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz
zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE,
2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L
173 z 12.06.2014, str. 190, z późn. zm.18)) lub gdy przekazanie następuje w formie
skrótowej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych
instytucji lub podmiotów.
Z zastrzeżeniem ust. 8–10, złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia
przestępstwa oraz przekazanie dokumentów w uzupełnieniu do zawiadomienia nie
narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1.
Udzielenie informacji w przypadkach określonych w ust. 4 pkt 5–11 jest
dopuszczalne pod warunkiem zapewnienia ich ochrony przez osobę lub podmiot,
któremu mają zostać udzielone.
Udostępnianie informacji stanowiących jednocześnie tajemnicę zawodową
i tajemnicę bankową, tajemnicę, o której mowa w art. 9e ustawy o spółdzielczych
kasach oszczędnościowo-kredytowych, albo tajemnicę, o której mowa w art. 147
ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jest dopuszczalne wyłącznie w trybie
i na zasadach określonych dla udostępniania informacji stanowiących taką tajemnicę.
Tajemnicę zawodową, o której mowa w ust. 1, stanowią wszystkie informacje
uzyskane lub wytworzone w związku z realizacją zadań Funduszu, których
nieuprawnione udzielenie, ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć
chroniony prawem interes podmiotów, których te informacje bezpośrednio lub
pośrednio dotyczą, lub utrudnić realizację zadań Funduszu.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, istnieje również po ustaniu stosunków
prawnych, o których mowa w ust. 1.
Z zastrzeżeniem ust. 7–9, nie narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1,
udzielenie przez Fundusz informacji:
Komisji Nadzoru Finansowego, Narodowemu Bankowi Polskiemu, ministrowi
właściwemu do spraw instytucji finansowych, ministrowi właściwemu do spraw
budżetu, Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Komitetowi
Stabilności Finansowej, Głównemu Urzędowi Statystycznemu, Krajowej Izbie
Rozliczeniowej Spółce Akcyjnej, podmiotowi prowadzącemu system rozliczeń
i rozrachunków papierów wartościowych, w tym Krajowemu Depozytowi
Papierów Wartościowych Spółce Akcyjnej, w zakresie niezbędnym do
wykonywania ich ustawowo określonych zadań lub ustawowych zadań
Funduszu, lub obowiązków określonych przez bezpośrednio stosowane przepisy
prawa Unii Europejskiej;
firmie audytorskiej badającej sprawozdania finansowe Funduszu na podstawie
umowy zawartej z Funduszem i w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
badania;
jednostce zarządzającej systemem ochrony, o której mowa w art. 22d ust. 1 pkt 2
ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, w zakresie informacji
niezbędnych do realizacji celów, o których mowa w art. 22a ust. 1 tej ustawy,
i wsparcia, o którym mowa w art. 22a ust. 1a tej ustawy, lub zadań organu
zarządzającego systemem ochrony określonych w art. 22i ust. 1 pkt 3 i 4 oraz
ust. 1a tej ustawy;
jednostce zarządzającej systemem ochrony, o której mowa w art. 130e ust. 1
ustawy – Prawo bankowe, w zakresie informacji niezbędnych do realizacji
celów, o których mowa w art. 130b ust. 1 tej ustawy, i wsparcia, o którym mowa
w art. 130b ust. 2 tej ustawy, lub zadań organu zarządzającego systemem
ochrony określonych w art. 130k ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 tej ustawy.
instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii Europejskiej,
właściwym organom przymusowej restrukturyzacji, właściwym organom
przymusowej restrukturyzacji państw trzecich, właściwym organom
w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013, organom państw
trzecich odpowiedzialnym za wykonywanie funkcji porównywalnych
z funkcjami właściwych organów w rozumieniu
art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013, osobom, organom i podmiotom,
o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 2021/23, bankom centralnym,
podmiotom prowadzącym systemy gwarantowania depozytów, podmiotom
prowadzącym systemy rekompensat, podmiotom zarządzającym funduszami
przymusowej restrukturyzacji, w zakresie niezbędnym do prowadzonych przez
nie postępowań lub wykonywania ustawowych zadań, wykonywania
ustawowych zadań Funduszu lub wykonywania obowiązków określonych przez
bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europejskiej;
sędziemu-komisarzowi, nadzorcy sądowemu, syndykowi lub zarządcy albo
likwidatorowi podmiotu w restrukturyzacji, w zakresie, w jakim jest to
niezbędne dla prowadzenia postępowania upadłościowego albo likwidacji
podmiotu w restrukturyzacji;
na żądanie sądu, prokuratora, Policji, komornika sądowego lub
administracyjnego organu egzekucyjnego, w związku z prowadzonymi przez te
organy postępowaniami lub realizowanymi przez nie zadaniami i w zakresie
niezbędnym do ich prawidłowego prowadzenia lub realizacji;
adwokatowi lub radcy prawnemu, w związku ze świadczeniem pomocy prawnej
na rzecz Funduszu i w zakresie niezbędnym do świadczenia tej pomocy;
podmiotowi zainteresowanemu przejęciem przedsiębiorstwa, wybranych albo
wszystkich praw majątkowych lub wybranych albo wszystkich zobowiązań lub
praw udziałowych podmiotu, wobec którego może zostać wszczęta przymusowa
restrukturyzacja, albo podmiotu w restrukturyzacji, w celu zastosowania
instrumentu przejęcia przedsiębiorstwa lub w zakresie niezbędnym do
zaoferowania przez podmiot zainteresowany ceny przejęcia, lub wydania
i wykonania decyzji Funduszu o przejęciu;
podmiotowi zainteresowanemu nabyciem akcji instytucji pomostowej,
przedsiębiorstwa instytucji pomostowej albo jej praw majątkowych lub
zobowiązań, w zakresie niezbędnym do zawarcia i wykonania umów
dotyczących zbycia akcji instytucji pomostowej, przedsiębiorstwa instytucji
pomostowej albo jej praw majątkowych lub zobowiązań;
podmiotowi obejmującemu lub przejmującemu prawa udziałowe na podstawie
decyzji Funduszu o zastosowaniu rządowych instrumentów stabilizacji
finansowej zgodnie z ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych
instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej;
instytucji pomostowej lub podmiotowi zarządzającemu aktywami, dotyczących
podmiotu w restrukturyzacji, w zakresie niezbędnym do wydania i wykonania
decyzji Funduszu o zastosowaniu instrumentu instytucji pomostowej lub
instrumentu wydzielenia praw majątkowych;
podmiotowi zainteresowanemu przejęciem kasy, jej przedsiębiorstwa,
zobowiązań lub praw majątkowych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia
uzgodnień dotyczących warunków i zasad udzielenia wsparcia przez Fundusz
w zakresie restrukturyzacji kas;
innym osobom lub podmiotom, którym Fundusz ma zamiar powierzyć lub
powierzył wykonywanie czynności w związku z przygotowaniem lub
prowadzeniem przymusowej restrukturyzacji, wypłatą środków
gwarantowanych, restrukturyzacją kas, stosowaniem rządowych instrumentów
stabilizacji finansowej zgodnie z ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji
niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej lub
innych ustawowych zadań Funduszu, w zakresie niezbędnym do wykonania tych
czynności lub w zakresie niezbędnym do powierzenia ich wykonywania, w tym:
administratorowi, zastępcy administratora lub pełnomocnikowi, w zakresie
niezbędnym do wykonania jego praw i obowiązków ustawowych
i wynikających z decyzji Funduszu o jego ustanowieniu oraz kandydatom
do tych funkcji w zakresie niezbędnym do ich ustanowienia,
podmiotowi przeprowadzającemu oszacowanie, o którym mowa
w art. 137 ust. 2 lub art. 241, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
tego oszacowania lub do dokonania aktualizacji oszacowania, o którym
mowa w art. 19f ust. 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji
niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji
finansowej, oraz podmiotowi zainteresowanemu przeprowadzeniem
oszacowania, w zakresie niezbędnym do złożenia oferty na jego wykonanie
i zlecenia jego wykonania,
innym podmiotom w przypadku, o którym mowa w art. 96 ust. 4 pkt 3,
w zakresie niezbędnym do wyboru podmiotu przejmującego lub wydania
i wykonania decyzji Funduszu o przejęciu,
osobom lub podmiotom świadczącym na rzecz Funduszu usługi doradztwa
lub świadczącym usługi w zakresie prowadzenia lub zamknięcia ksiąg
rachunkowych podmiotu w restrukturyzacji,
podmiotom, o których mowa w art. 45 ust. 1, w zakresie niezbędnym do
realizacji wypłat środków gwarantowanych;
Informacje przekazane lub wymienione zgodnie z ust. 4 pkt 1, 2, 6, 8 i 9 mogą
być przekazywane innym osobom lub podmiotom wyłącznie za zgodą Funduszu,
chyba że przekazanie to następuje w ramach wykonywania przez te podmioty
kompetencji lub zadań określonych w ustawie lub dyrektywie Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na
potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej
likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz
zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE,
2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L
173 z 12.06.2014, str. 190, z późn. zm.20)) lub gdy przekazanie następuje w formie
skrótowej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych
instytucji lub podmiotów.
Z zastrzeżeniem ust. 8–10, złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia
przestępstwa oraz przekazanie dokumentów w uzupełnieniu do zawiadomienia nie
narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1.
Udzielenie informacji w przypadkach określonych w ust. 4 pkt 5–11 jest
dopuszczalne pod warunkiem zapewnienia ich ochrony przez osobę lub podmiot,
któremu mają zostać udzielone.
Udostępnianie informacji stanowiących jednocześnie tajemnicę zawodową
i tajemnicę bankową, tajemnicę, o której mowa w art. 9e ustawy o spółdzielczych
kasach oszczędnościowo-kredytowych, albo tajemnicę, o której mowa w art. 147
ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jest dopuszczalne wyłącznie w trybie
i na zasadach określonych dla udostępniania informacji stanowiących taką tajemnicę.
Udzielenie podmiotom, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, z państwa trzeciego
informacji stanowiących tajemnicę zawodową może nastąpić jedynie w przypadku,
gdy zapewniona będzie ochrona tych informacji co najmniej równoważna określonej
w niniejszym artykule.
Art. 380.
zmienionyNależności Funduszu z tytułu udzielonej pomocy finansowej
i wsparcia, o których mowa w art. 19 ust. 1, art. 20c ust. 1 i art. 20g ust. 1 ustawy
uchylanej w art. 388, są zaspokajane w postępowaniu upadłościowym
i w postępowaniu likwidacyjnym, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 2 ustawy,
o której mowa w art. 34425),34427), w kategorii drugiej.
Art. 47a.
zmienionyNiezwłocznie po podaniu do publicznej wiadomości uchwały,
o której mowa w art. 47 ust. 1, Fundusz zwraca się do podmiotu uprawnionego do
reprezentacji z żądaniem przekazania informacji o:
wysokości całkowitych roszczeń deponenta z tytułu jego udziału w kwocie
zgromadzonej na otwartym mieszkaniowym rachunku powierniczym lub
zamkniętym mieszkaniowym rachunku powierniczym;
wysokości roszczenia należnego deponentowi z tytułu jego udziału w kwocie
zgromadzonej na otwartym mieszkaniowym rachunku powierniczym lub
zamkniętym mieszkaniowym rachunku powierniczym, nieobjętego ochroną
gwarancyjną na zasadach określonych w ustawie;
imieniu (imionach) i nazwisku oraz numerze PESEL deponenta, o którym mowa
w pkt 1 i 2, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – dacie
urodzenia oraz serii, numerze i typie dokumentu potwierdzającego tożsamość.
Informacje, o których mowa w ust. 1, zgodne ze stanem faktycznym
i prawnym ustalonym przez podmiot uprawniony do reprezentacji, Fundusz
przekazuje niezwłocznie Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu,
o którym mowa w rozdziale 7 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach
obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze
Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 367, z późn. zm.7)),zm.8)), w celu
realizacji wypłaty, o której mowa w art. 55 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2021 r.
o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz
Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym.
Odpowiedzialność za zgodność danych, o których mowa w ust. 1 lub 2,
z zapisami w księgach rachunkowych podmiotu objętego systemem gwarantowania
oraz ze stanem prawnym ponosi podmiot uprawniony do reprezentacji.
Art. 381a.
zmienionyDo banku objętego programem postępowania naprawczego, o którym
mowa w art. 142 ust. 1–3 ustawy zmienianej w art. 34720),34722), w brzmieniu
dotychczasowym, wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie ustawy
stosuje się przepis art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 36826),36828), w brzmieniu
dotychczasowym.
Art. 379.
zmienionyJeżeli w postępowaniu upadłościowym prowadzonym na podstawie
przepisów części trzeciej tytułu II ustawy, o której mowa w art. 35423)35425) lub
w postępowaniu układowym prowadzonym na podstawie przepisów tytułu IV działu
III ustawy, o której mowa w art. 36624),36626), zawarto układ, do wniosków o zmianę lub
uchylenie układu stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 36624),36626),
w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 206.
zmienionyPrzedmiotem umorzenia lub konwersji zobowiązań mogą być
zobowiązania podmiotu w restrukturyzacji, z wyjątkiem zobowiązań:
z tytułu środków gwarantowanych;
z tytułu składek na rzecz Funduszu oraz innych oficjalnie uznanych systemów
gwarantowania;
wobec podmiotów, które wchodzą w skład tej samej grupy podlegającej
przymusowej restrukturyzacji co podmiot w restrukturyzacji, będących jego
podmiotami zależnymi i niebędących podmiotami podlegającymi przymusowej
restrukturyzacji, niezależnie od terminu wymagalności tych zobowiązań.
zabezpieczonych, w tym zobowiązań z tytułu listów zastawnych oraz
zobowiązań w postaci instrumentów finansowych, które stanowią integralną
część puli zabezpieczonej zgodnie z prawem właściwym w sposób podobny do
listów zastawnych;
wynikających z posiadania przez podmiot w restrukturyzacji praw majątkowych
lub środków pieniężnych należących do klientów, w tym zdeponowanych w ich
imieniu przez fundusze inwestycyjne lub alternatywne fundusze inwestycyjne,
pod warunkiem że tacy klienci podlegają ochronie na podstawie przepisów
dotyczących postępowania upadłościowego;
wynikających ze stosunku powierniczego między podmiotem w restrukturyzacji
a inną osobą (beneficjentem), pod warunkiem że taki beneficjent podlega
ochronie na podstawie przepisów dotyczących postępowania upadłościowego
lub prawa cywilnego;
wobec banków krajowych, banków zagranicznych, innych instytucji
kredytowych oraz firm inwestycyjnych, o pierwotnym terminie wymagalności
krótszym niż 7 dni, z wyjątkiem zobowiązań pomiędzy podmiotami należącymi
do tej samej grupy;
wynikających z uczestnictwa w systemach płatności, systemach rozrachunku lub
zobowiązań wobec operatorów tych systemów lub ich uczestników, powstałych
w wyniku uczestnictwa w takim systemie, lub wobec CCP posiadających
zezwolenie na prowadzenie działalności w Unii Europejskiej uzyskane zgodnie
z art. 14 rozporządzenia nr 648/2012 oraz CCP z państw trzecich uznanych przez
Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 25
rozporządzenia nr 648/2012, które staną się wymagalne w terminie krótszym niż
7 dni od dnia ich umorzenia lub konwersji;
wobec pracowników, w szczególności wynikających z należnego
wynagrodzenia i świadczeń emerytalnych, z wyjątkiem zobowiązań
wynikających ze zmiennych składników wynagrodzenia:
nieregulowanych przez układ zbiorowy pracy lub
pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil
ryzyka, o których mowa w art. 9ca ust. 1 ustawy – Prawo bankowe i art.
110v ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;
wobec wierzycieli, wynikających z dostawy towarów i świadczenia usług, które
mają istotne znaczenie dla bieżącej działalności podmiotu w restrukturyzacji,
w tym usług informatycznych, usług użyteczności publicznej oraz usług najmu,
obsługi oraz utrzymania budynków i pomieszczeń;
wobec organów realizujących zadania z zakresu zabezpieczenia społecznego
w działach zabezpieczenia społecznego, o których mowa
w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów
zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn.
zm.16)), w tym Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,
a także organów realizujących zadania z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego
i pomocy społecznej, pod warunkiem że takie zobowiązania są uprzywilejowane
na podstawie odrębnych przepisów;
W przypadku zobowiązań, o których mowa w ust. 1 pkt 11, należących do
kategorii zaspokajania należności, o których mowa w art. 440 ust. 2 pkt 6–10 ustawy
– Prawo upadłościowe, ich umorzenie lub konwersja są dokonywane, o ile organy
przymusowej restrukturyzacji właściwe dla podmiotów zależnych mających siedzibę
w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska i niebędących
podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji poinformują Fundusz, że
kwota wynikająca z zobowiązań i funduszy własnych, o których mowa w przepisach
prawa tego państwa członkowskiego implementujących art. 45f ust. 2 dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej
ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Par-
lamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE,
2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, jest
wystarczająca do realizacji preferowanej strategii przymusowej restrukturyzacji.
W przypadku gdy podmiot krajowy należy do grupy podlegającej
przymusowej restrukturyzacji i nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji, Fundusz, na wniosek organu przymusowej restrukturyzacji
właściwego dla podmiotu dominującego mającego siedzibę w państwie członkowskim
innym niż Rzeczpospolita Polska, ustala, czy kwota funduszy własnych i zobowiązań
kwalifikowalnych podmiotu krajowego, spełniających warunki, o których mowa
w art. 98 ust. 2l, jest wystarczająca do realizacji preferowanej strategii przymusowej
restrukturyzacji.
Przedmiotem umorzenia lub konwersji zobowiązań mogą być zobowiązania,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, w części przewyższającej wartość ustanowionych
zabezpieczeń.
Fundusz może wyłączyć z umorzenia lub konwersji zobowiązań w całości lub
części zobowiązania, których:
umorzenie lub konwersja nie są możliwe w terminie niezbędnym z punktu
widzenia realizacji celów przymusowej restrukturyzacji;
wyłączenie jest niezbędne w celu uzyskania ciągłości funkcji krytycznych
i głównych linii biznesowych w sposób pozwalający zachować zdolność
podmiotu w restrukturyzacji do kontynuowania kluczowych operacji, usług
i transakcji;
wyłączenie jest niezbędne i proporcjonalne w celu uniknięcia szerokiego
rozprzestrzeniania się ryzyka zarażania, zwłaszcza przez przenoszenie strat
z jednej instytucji na drugą ze względu na istniejące powiązania, w szczególności
zagrażającego wypłacie środków objętych ochroną gwarancyjną należących do
osób fizycznych, mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców,
podmiotami zależnymi i niebędących podmiotami podlegającymi przymusowej
restrukturyzacji, niezależnie od terminu wymagalności tych zobowiązań.
zabezpieczonych, w tym zobowiązań z tytułu listów zastawnych oraz
zobowiązań w postaci instrumentów finansowych, które stanowią integralną
część puli zabezpieczonej zgodnie z prawem właściwym w sposób podobny do
listów zastawnych;
wynikających z posiadania przez podmiot w restrukturyzacji praw majątkowych
lub środków pieniężnych należących do klientów, w tym zdeponowanych w ich
imieniu przez fundusze inwestycyjne lub alternatywne fundusze inwestycyjne,
pod warunkiem że tacy klienci podlegają ochronie na podstawie przepisów
dotyczących postępowania upadłościowego;
wynikających ze stosunku powierniczego między podmiotem w restrukturyzacji
a inną osobą (beneficjentem), pod warunkiem że taki beneficjent podlega
ochronie na podstawie przepisów dotyczących postępowania upadłościowego
lub prawa cywilnego;
wobec banków krajowych, banków zagranicznych, innych instytucji
kredytowych oraz firm inwestycyjnych, o pierwotnym terminie wymagalności
krótszym niż 7 dni, z wyjątkiem zobowiązań pomiędzy podmiotami należącymi
do tej samej grupy;
wynikających z uczestnictwa w systemach płatności, systemach rozrachunku lub
zobowiązań wobec operatorów tych systemów lub ich uczestników, powstałych
w wyniku uczestnictwa w takim systemie, lub wobec CCP posiadających
zezwolenie na prowadzenie działalności w Unii Europejskiej uzyskane zgodnie
z art. 14 rozporządzenia nr 648/2012 oraz CCP z państw trzecich uznanych przez
Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 25
rozporządzenia nr 648/2012, które staną się wymagalne w terminie krótszym niż
7 dni od dnia ich umorzenia lub konwersji;
wobec pracowników, w szczególności wynikających z należnego
wynagrodzenia i świadczeń emerytalnych, z wyjątkiem zobowiązań
wynikających ze zmiennych składników wynagrodzenia:
nieregulowanych przez układ zbiorowy pracy lub
pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil
ryzyka, o których mowa w art. 9ca ust. 1 ustawy – Prawo bankowe i art.
110v ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;
wobec wierzycieli, wynikających z dostawy towarów i świadczenia usług, które
mają istotne znaczenie dla bieżącej działalności podmiotu w restrukturyzacji,
w tym usług informatycznych, usług użyteczności publicznej oraz usług najmu,
obsługi oraz utrzymania budynków i pomieszczeń;
wobec organów realizujących zadania z zakresu zabezpieczenia społecznego
w działach zabezpieczenia społecznego, o których mowa
w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów
zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn.
zm.18)), w tym Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,
a także organów realizujących zadania z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego
i pomocy społecznej, pod warunkiem że takie zobowiązania są uprzywilejowane
na podstawie odrębnych przepisów;
W przypadku zobowiązań, o których mowa w ust. 1 pkt 11, należących do
kategorii zaspokajania należności, o których mowa w art. 440 ust. 2 pkt 6–10 ustawy
– Prawo upadłościowe, ich umorzenie lub konwersja są dokonywane, o ile organy
przymusowej restrukturyzacji właściwe dla podmiotów zależnych mających siedzibę
w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska i niebędących
podmiotami podlegającymi przymusowej restrukturyzacji poinformują Fundusz, że
kwota wynikająca z zobowiązań i funduszy własnych, o których mowa w przepisach
prawa tego państwa członkowskiego implementujących art. 45f ust. 2 dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej
ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji
i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Par-
lamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE,
2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, jest
wystarczająca do realizacji preferowanej strategii przymusowej restrukturyzacji.
W przypadku gdy podmiot krajowy należy do grupy podlegającej
przymusowej restrukturyzacji i nie jest podmiotem podlegającym przymusowej
restrukturyzacji, Fundusz, na wniosek organu przymusowej restrukturyzacji
właściwego dla podmiotu dominującego mającego siedzibę w państwie członkowskim
innym niż Rzeczpospolita Polska, ustala, czy kwota funduszy własnych i zobowiązań
kwalifikowalnych podmiotu krajowego, spełniających warunki, o których mowa
w art. 98 ust. 2l, jest wystarczająca do realizacji preferowanej strategii przymusowej
restrukturyzacji.
Przedmiotem umorzenia lub konwersji zobowiązań mogą być zobowiązania,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, w części przewyższającej wartość ustanowionych
zabezpieczeń.
Fundusz może wyłączyć z umorzenia lub konwersji zobowiązań w całości lub
części zobowiązania, których:
umorzenie lub konwersja nie są możliwe w terminie niezbędnym z punktu
widzenia realizacji celów przymusowej restrukturyzacji;
wyłączenie jest niezbędne w celu uzyskania ciągłości funkcji krytycznych
i głównych linii biznesowych w sposób pozwalający zachować zdolność
podmiotu w restrukturyzacji do kontynuowania kluczowych operacji, usług
i transakcji;
wyłączenie jest niezbędne i proporcjonalne w celu uniknięcia szerokiego
rozprzestrzeniania się ryzyka zarażania, zwłaszcza przez przenoszenie strat
z jednej instytucji na drugą ze względu na istniejące powiązania, w szczególności
zagrażającego wypłacie środków objętych ochroną gwarancyjną należących do
osób fizycznych, mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców,
które mogłoby istotnie zagrozić funkcjonowaniu rynku finansowego, w tym jego
infrastruktury, w sposób, który może poważnie zakłócić funkcjonowanie
gospodarki;
umorzenie lub konwersja prowadziłyby do strat pozostałych wierzycieli
w stopniu większym, niż gdyby zostały one wyłączone z umorzenia lub
konwersji.
Fundusz ustala, czy zobowiązania wobec podmiotów należących do tej samej
grupy podlegającej przymusowej restrukturyzacji, niebędących podmiotami
podlegającymi przymusowej restrukturyzacji, które nie podlegały wyłączeniu zgodnie
z ust. 1 pkt 11, powinny zostać w całości albo części wyłączone zgodnie z ust. 3
w celu przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji.
Fundusz przed dokonaniem wyłączenia, o którym mowa w ust. 3, powiadamia
Komisję Europejską.
W przypadku gdy wyłączenie, o którym mowa w ust. 3, wymaga
wykorzystania środków z funduszy przymusowej restrukturyzacji, Fundusz dokonuje
wyłączenia, jeżeli Komisja Europejska w ciągu 24 godzin albo w terminie dłuższym,
uzgodnionym z Funduszem, nie zgłosi sprzeciwu wobec wyłączenia. Jeżeli Komisja
Europejska określi warunki wyłączenia, Fundusz może dokonać wyłączenia
w przypadku spełnienia tych warunków.
Art. 388.
zmienionyTraci moc ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu
Gwarancyjnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1866, z późn. zm.29)).zm.31)).
Art. 378.
zmienionyW sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął
wniosek o otwarcie postępowania układowego na podstawie przepisów tytułu IV
działu III ustawy, o której mowa w art. 36624),36626), stosuje się przepisy tej ustawy
w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 375.
zmienionyDo postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia
w życie ustawy w sprawie:
uchylenia zezwolenia na utworzenie banku na podstawie art. 25n ust. 5, art. 138
ust. 3 pkt 4 i ust. 6 ustawy zmienianej w art. 34720),34722),
uchylenia zezwolenia na utworzenie oddziału banku zagranicznego na podstawie
art. 138 ust. 6a ustawy zmienianej w art. 34720),34722),
postępowań na podstawie art. 147 ust. 1 i art. 158 ust. 1 i 2 ustawy zmienianej
w art. 34720),
34722),
postępowań na podstawie art. 74c ust. 3 i 4 oraz art. 74k ust. 1 i 2 ustawy
zmienianej w art. 36321),36323),
cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej na podstawie
art. 106l ust. 6, art. 108 ust. 7 i art. 167 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 35922)35924)
– stosuje się przepisy tych ustaw w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 97a.
zmienionyW celu spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1,
podmiot, z wyłączeniem kasy, utrzymuje:
fundusze własne;
zobowiązania kwalifikowalne spełniające warunki określone w art. 72a, art. 72b
ust. 1, ust. 2 lit. a–c i e–n i ust. 3–7 oraz art. 72c rozporządzenia nr 575/2013.
Podmiot, z wyłączeniem kasy, może utrzymywać zobowiązania spełniające
warunki, o których mowa w art. 72a ust. 1 i ust. 2 lit. a–k, art. 72b ust. 1, ust. 2 lit. a–
c i e–n oraz ust. 3–6 oraz art. 72c rozporządzenia nr 575/2013, z tytułu dłużnego
instrumentu finansowego z wbudowanymi instrumentami pochodnymi,
w szczególności strukturyzowanymi produktami finansowymi, o których mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych
oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173
z 12.06.2014, str. 84, z późn. zm.9)), w celu zaliczenia do minimalnego poziomu
funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli:
kwoty główne zobowiązań są określone w momencie emisji i są stałe albo
rosnące;
kwoty główne zobowiązań nie podlegają zmianie wynikającej z wbudowanych
instrumentów pochodnych;
całkowite kwoty zobowiązań, w tym w zakresie wbudowanych instrumentów
pochodnych, mogą zostać ustalone każdego dnia przez uczestników obrotu przez
odniesienie do wyceny na aktywnym rynku, na którym przedmiotem obrotu jest
ten instrument finansowy lub klasa takich instrumentów finansowych oraz na
którym:
istnieją kupujący i sprzedający zawierający transakcje mające za przedmiot
taki instrument dłużny lub klasę takich instrumentów dłużnych,
obrót tymi instrumentami nie wywołuje istotnej zmiany wyceny na tym
rynku,
kwoty nie uwzględniają ryzyka kredytowego zgodnie z art. 104
i art. 105 rozporządzenia nr 575/2013.
Podmiot, z wyłączeniem kasy, może także utrzymywać zobowiązania z tytułu
dłużnych instrumentów finansowych, o których mowa w ust. 2, w celu ich zaliczenia
do minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli
kwoty główne zobowiązań są określone w momencie emisji i są stałe albo rosnące,
a warunki emisji tych instrumentów określają wysokość roszczeń w przypadku
likwidacji, ogłoszenia upadłości albo przymusowej restrukturyzacji emitenta, na
poziomie nieprzekraczającym opłaconych cen emisyjnych.
Zobowiązania, o których mowa w ust. 2 i 3, nie podlegają potrąceniu, a ich
wartość nie może być ustalona zgodnie z klauzulą kompensacyjną określoną
w art. 207 ust. 3, w ramach oszacowania, o którym mowa w art. 137 ust. 2 i 3.
Zobowiązania z tytułu dłużnych instrumentów finansowych zalicza się do
minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w części
odpowiadającej należności głównej albo kwocie roszczenia o stałej wartości albo
roszczenia w zakresie kwoty określonej zgodnie z ust. 2 i 3.
W celu spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, kasa utrzymuje:
fundusze własne w rozumieniu ustawy o spółdzielczych kasach
oszczędnościowo-kredytowych;
zobowiązania kwalifikowalne spełniające następujące warunki:
instrument, z tytułu którego powstało zobowiązanie, został wyemitowany
i w pełni opłacony,
instrument, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie jest w posiadaniu
tej kasy,
wykonanie zobowiązania nie jest zabezpieczone przez tę kasę,
nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych
oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173
z 12.06.2014, str. 84, z późn. zm.10)), w celu zaliczenia do minimalnego poziomu
funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli:
kwoty główne zobowiązań są określone w momencie emisji i są stałe albo
rosnące;
kwoty główne zobowiązań nie podlegają zmianie wynikającej z wbudowanych
instrumentów pochodnych;
całkowite kwoty zobowiązań, w tym w zakresie wbudowanych instrumentów
pochodnych, mogą zostać ustalone każdego dnia przez uczestników obrotu przez
odniesienie do wyceny na aktywnym rynku, na którym przedmiotem obrotu jest
ten instrument finansowy lub klasa takich instrumentów finansowych oraz na
którym:
istnieją kupujący i sprzedający zawierający transakcje mające za przedmiot
taki instrument dłużny lub klasę takich instrumentów dłużnych,
obrót tymi instrumentami nie wywołuje istotnej zmiany wyceny na tym
rynku,
kwoty nie uwzględniają ryzyka kredytowego zgodnie z art. 104
i art. 105 rozporządzenia nr 575/2013.
Podmiot, z wyłączeniem kasy, może także utrzymywać zobowiązania z tytułu
dłużnych instrumentów finansowych, o których mowa w ust. 2, w celu ich zaliczenia
do minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli
kwoty główne zobowiązań są określone w momencie emisji i są stałe albo rosnące,
a warunki emisji tych instrumentów określają wysokość roszczeń w przypadku
likwidacji, ogłoszenia upadłości albo przymusowej restrukturyzacji emitenta, na
poziomie nieprzekraczającym opłaconych cen emisyjnych.
Zobowiązania, o których mowa w ust. 2 i 3, nie podlegają potrąceniu, a ich
wartość nie może być ustalona zgodnie z klauzulą kompensacyjną określoną
w art. 207 ust. 3, w ramach oszacowania, o którym mowa w art. 137 ust. 2 i 3.
Zobowiązania z tytułu dłużnych instrumentów finansowych zalicza się do
minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w części
odpowiadającej należności głównej albo kwocie roszczenia o stałej wartości albo
roszczenia w zakresie kwoty określonej zgodnie z ust. 2 i 3.
W celu spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 97 ust. 1, kasa utrzymuje:
fundusze własne w rozumieniu ustawy o spółdzielczych kasach
oszczędnościowo-kredytowych;
zobowiązania kwalifikowalne spełniające następujące warunki:
instrument, z tytułu którego powstało zobowiązanie, został wyemitowany
i w pełni opłacony,
instrument, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie jest w posiadaniu
tej kasy,
wykonanie zobowiązania nie jest zabezpieczone przez tę kasę,
nabycie instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie zostało
sfinansowane bezpośrednio lub pośrednio przez tę kasę,
rezydualny termin wykonania zobowiązania jest niekrótszy niż rok,
zobowiązanie nie wynika z instrumentu pochodnego,
zobowiązanie nie wynika z depozytu, który korzysta z pierwszeństwa
w zaspokajaniu roszczeń w postępowaniu upadłościowym.
Fundusz może zobowiązać kasę, aby część wymogu, o którym mowa
w art. 97 ust. 1, była utrzymywana w formie zobowiązań podporządkowanych, które
na podstawie podziału na kategorie zaspokajania należności, zgodnie z art. 440 ust. 2
ustawy – Prawo upadłościowe, podlegają zaspokojeniu po zobowiązaniach
określonych w kategorii piątej.